มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์
ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงยอมรับและทรงสนับ สนุน...
หมวด: สุตตันตปิฎก ฝ่าย: มัชฌิมนิกาย ลำดับ: 262 อ้างอิง: MN 262 ประเภท: teaching
เนื้อหา
ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงยอมรับและทรงสนับ สนุนคำพูดของพราหมณ์นั้น จึงตรัสคำมีอาทิว่า เอวเมตํ พฺราหฺมณ ข้นนั้นเป็นอย่างนั้นแหละพราหมณ์. ก็ในคำว่า เอวเมตํ พฺราหฺมณ นี้ มีอธิบายดังนี้ ว่า :- บทว่า เอวํ นี้ เป็นนิบาต ใช้ในความหมายว่า รับรอง และ อนุโมทนาคำพูด (ของคนอื่น). บทว่า มมํ อุทฺทิสฺส แปลว่า เจาะจงเราตถาคต. ด้วยบทว่า สทฺธา พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสหมายเอาเหตุต่าง ๆ มี อาทิว่า ด้วยศรัทธานั้นเอง ไม่ใช่ (บวช) เพราะเป็นหนี้ ไม่ใช่เพราะ ความกลัว. เพราะว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงเป็นหัวหน้าของกุลบุตรเช่น นี้เท่านั้น ไม่ใช่ของจำพวกอื่น. บทว่า ทูรภิสมฺภาวานิ หิ ความว่า ยากที่จะอยู่ได้ด้วยดี คือทนอยู่ได้ยาก อธิบายว่า ภิกษุผู้มีศักดิ์น้อยไม่สามารถจะอยู่อาศัยได้. บทว่า อรญฺวนปตฺถานิ ได้แก่ป่าและป่าเปลี่ยว. ในบทว่า อรญฺวยปตฺถานิ นั้น มีอธิบายว่า:- ว่ากันตามตรงในอภิธรรมแล้ว สถานที่อยู่นอกเสาเขื่อนไปทั้งหมด ท่านเรียกว่า "ป่า" ก็จริง. ถึงกระนั้นก็พึงทราบว่า เสนาสนะใดที่ให้ สำเร็จเป็นอารัญญิกธุดงค์ได้ ซึ่งท่านกล่าวไว้ว่า ท้ายสุดประมาณ ๕๐๐ ช่วงธนู ท่านประสงค์เอาเสนาสนะนั้นเท่านั้น. บทว่า วนปตฺถํ ได้แก่สถานที่ที่เลยท้ายหมู่บ้านไป ไม่มีคนไปมา บ่อย ๆ เป็นที่ที่ไม่มีการไถหว่าน. ข้อนี้สมด้วยคำที่ท่านกล่าวไว้ดังนี้ ว่า:-
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ