เล่มที่ 65
บทว่า ขนฺธมจฺฉริยมฺปิ มจฺฉริยํ ความว่า อุปบัติภพกล่าวคือ เบญ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 260
เนื้อหา
บทว่า ขนฺธมจฺฉริยมฺปิ มจฺฉริยํ ความว่า อุปบัติภพกล่าวคือ เบญจขันธ์ของตนไม่สาธารณ์ถึงคนอื่น ๆ ชื่อว่าความตระหนี่ ความตระหนี่ ที่เป็นไปว่า ขอจงเป็นของเราเท่านั้น อย่าเป็นของผู้อื่น ชื่อว่าความ ตระหนี่ขันธ์. แม้ในความตระหนี่ธาตุและความตระหนี่อายตนะ ก็นัยนี้ แหละ. บทว่า คาโห ได้แก่ ความถือด้วยมุ่งจะถือเอา. บทว่า อวทญฺญุตาย ได้แก่ ด้วยความไม่รู้พระดำรัสแม้ที่พระ- สัพพัญญูพุทธเจ้าทั้งหลายตรัสไว้. ก็บุคคลเมื่อไม่ให้แก่ยาจกทั้งหลาย ชื่อว่า ย่อมไม่รู้คำที่ยาจกเหล่า นั้นกล่าว. บทว่า ชนา ปนตฺตา ได้แก่ ชนผู้อยู่ปราศจากสติ. บทว่า วจนํ ได้แก่ คำกล่าวอย่างย่อ. บทว่า พฺยปถํ ได้แก่ คำกล่าวอย่างพิสดาร. บทว่า เทสนํ ได้แก่ คำที่แสดงอุปมาชี้แจงเนื้อความ. บทว่า อนุสฏฺึ ได้แก่ คำที่ให้กำหนดบ่อย ๆ. อีกอย่างหนึ่ง การกล่าวชี้แจง ชื่อว่า วจนะ . การกล่าวให้ถือ เอาชื่อว่า พยปถะ . การกล่าวแสดงเนื้อความ ชื่อว่า เทศนา . การ กล่าวแสดงโดยบท ชื่อว่า อนุสิฏฐิ . อีกอย่างหนึ่ง การกล่าวให้ทุกข์คือความหวาดสะดุ้งพินาศไป ชื่อว่า วจนะ . กุมารกล่าวให้ทุกข์คือความเร่าร้อนพินาศไป ชื่อว่า พยปถะ . การกล่าวให้ทุกข์ในอบายพินาศไป ชื่อว่า เทศนา . การกล่าวให้ทุกข์ ในภพพินาศไป ชื่อว่า อนุสิฏฐิ .
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน