เล่มที่ 64
พักตร์ของพระเวสสันดรซึ่งมีวรรณะดังดอกปทุมบาน ด้วยเข้าพระทัยว...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 557
เนื้อหา
พักตร์ของพระเวสสันดรซึ่งมีวรรณะดังดอกปทุมบาน ด้วยเข้าพระทัยว่า พระ- สวามีของเรานี้แหละทรงทราบสิ่งที่ประเสริฐ. ลำดับนั้น พระมหาสัตว์ทอดพระเนตรดูพระพักตร์ของพระนางมัทรี ด้วยทรงคิดว่า มัทรีจะเป็นอย่างไร พระนางเจ้าจึงทูลถามว่า ข้าแต่สมมติเทพ พระองค์ทอดพระเนตรดูหน้าหม่อมฉันทำไม เมื่อทรงบันลือสีหนาทจึงตรัส คาถานี้ว่า หม่อมฉันผู้ยังเป็นสาว เป็นเทวีของพระองค์ ท่านใด พระองค์ท่านนั้นเป็นพระภัสดาเป็นใหญ่ของ หม่อมฉัน พระองค์ท่านทรงปรารถนาจะพระราชทาน แก่บุคคลใด ก็จงพระราชทานแก่บุคคลนั้น หรือจะ พึงตายพึงฆ่าเสียย่อมได้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยสฺส ความว่า หม่อมฉันเป็นเทวีสาวของ พระองค์ท่านใด พระองค์ท่านนั้นแหละเป็นพระภัสดาด้วย เป็นใหญ่ด้วยของ หม่อมฉัน พระองค์ท่านปรารถนาจะพระราชทานแก่ผู้ใด ก็พึงพระราชทาน แก่ผู้นั้น หรือเมื่อต้องการทรัพย์ ก็พึงขายหม่อมฉัน หรือเมื่อต้องการเนื้อ ก็พึงฆ่าหม่อมฉัน เพราะฉะนั้น พระองค์จงกระทำสิ่งที่ทรงชอบพระทัยเถิด หม่อมฉันไม่โกรธ. ลำดับนั้น ท้าวสักกเทวราชทรงทราบอัธยาศัยอันประณีตของกษัตริย์ ทั้งสอง จึงทรงชมเชยสองกษัตริย์นั้น. พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า ท้าวสักกะจอมเทพทรงทราบพระดำริของสอง กษัตริย์ จึงได้ตรัสคำนี้ว่า ข้าศึกทั้งปวงทั้งที่เป็นของ ทิพย์และของมนุษย์พระองค์ทั้งสองทรงชนะแล้วปฐพี บันลือลั่น เสียงสาธุการก้องไปถึงสวรรค์ชั้นไตรทิพ สายฟ้าก็แวบวาบไปโดยรอบ เสียงโกลาหลนั้นปรากฏ ดังหนึ่งเสียงภูเขาถล่มทลาย เทพนิกายทั้งสองคือ นารทะและปัพพตะเหล่านั้นย่อมอนุโมทนาแก่สอง กษัตริย์นั้น พระอินทร์ พระพรหม พระปชาบดี พระโสม พระยม และพระเวสวัณมหาราช เทพเจ้าทั้ง หมดย่อมอนุโมทนาว่า พระองค์ทรงทำกิจที่ทำได้ยาก แท้ เพราะความที่เหล่าผู้ให้ทานให้ด้วยยาก เพราะ ความที่เหล่าผู้ทำบุญกรรมทำด้วยยาก อสัตบุรุษทั้ง หลาย ทำตามไม่ได้ ธรรมของสัตบุรุษทั้งหลาย อัน อสัตบุรุษทั้งหลายนำไปยาก เหตุดังนั้น คติภูมิที่ไป จากโลกนี้ ของสัตบุรุษและอสัตบุรุษทั้งหลายต่างกัน อสัตบุรุษทั้งหลายย่อมไปสู่นรก สัตบุรุษทั้งหลายมี สวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้า ข้อที่พระองค์เมื่อเสด็จ ประทับ แรมอยู่ในป่า ได้พระราชทานกุมารกุมารีและ พระมเหสีนี้ นับว่าเป็นพรหมยานอันสัมฤทธิ์แล้วแด่ พระองค์ เพราะจะมิต้องเสด็จไปในอบายภูมิ ขอ พระกุศลทานอันนั้นจงอำนวยวิบากสมบัติแด่พระองค์ ในสวรรค์เถิด.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน