เล่มที่ 64
ลำดับนั้น พระยาเจตราชทั้งหลายทูลพระเวสสันดรว่า ข้าแต่มหาราชเ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 474
เนื้อหา
ลำดับนั้น พระยาเจตราชทั้งหลายทูลพระเวสสันดรว่า ข้าแต่มหาราชเจ้า พระองค์เสด็จมาดีแล้ว เสด็จ มาแต่ไกลก็เหมือนใกล้พระองค์ผู้เป็นอิสระเสด็จมา ถึงแล้ว สิ่งใดมีอยู่ในประเทศนี้ โปรดรับสั่งให้ทราบ เถิด ข้าแต่มหาราชเจ้า ขอพระองค์เสวยข้าวสุกแห่ง ข้าวสาลีอันบริสุทธิ์ ทั้งผัก เหง้าบัว น้ำผึ้ง เนื้อ พระองค์เสด็จมาเป็นแขกของข้าพระบาททั้งหลาย. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปเวทย ความว่า ข้าพระบาททั้งหลาย ขอมอบถวายทุกสิ่งที่พระองค์ตรัส. บทว่า ภึสํ ได้แก่ เหง้าบัว คือเหง้า อย่างใดอย่างหนึ่ง. ลำดับนั้น พระเวสสันดรตรัสว่า สิ่งใดอันท่านทั้งหลายให้แล้ว สิ่งนั้นเป็นอันเรา รับแล้ว บรรณาการเป็นอันท่านทั้งหลายกระทำแล้ว ทุกอย่าง พระราชบิดาทรงขับไล่เรา เราจะไปเขาวงกต พวกท่านรู้โอกาสแห่งที่อยู่ของพวกเราที่จะอยู่ในป่า. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปฏิคฺคหิตํ ความว่า ทุกสิ่งนั้นทีท่าน ทั้งหลายให้แล้ว ก็เป็นอันเรารับไว้แล้วเทียว. บทว่า สพฺพสฺส อคฺฆิยํ กตํ ความว่า บรรณาการคือของมอบให้เป็นอันท่านทั้งหลายการทำแล้วแก่เรา. บทว่า อวรุทฺธสิ มํ ราชา ความว่า ก็พระราชบิดาทรงลับไล่คือเนรเทศ เราจากแว่นแคว้น เพราะฉะนั้น เราจักไปเขาวงกตเท่านั้น ท่านทั้งหลายจงรู้ สถานที่อยู่ในป่าของเรานั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน