เล่มที่ 64
พระเวสสันดรเป็นผู้อันมหาชนในเมืองของตน บูชาแล้ว ต้องเสด็จออก...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 455
เนื้อหา
พระเวสสันดรเป็นผู้อันมหาชนในเมืองของตน บูชาแล้ว ต้องเสด็จออกจากเมืองของพระองค์ โดย ต้องการตามคำของชาวสีวี พระเวสสันดรมหาสัตว์นั้น พระราชทานช้าง ๗๐๐ เชือก ล้วนประดับด้วยคชาลัง- การ มีเครื่องรัดกลางตัวแล้วไปด้วยทอง คลุมด้วย เครื่องประดับทอง มีนายหัตถาจารย์ขี่ประจำ ถือโตมร และขอม้า ๗๐๐ ตัว สรรพไปด้วยอัศวาภรณ์เป็นชาติ ม้าอาชาไนยสินธพ เป็นพาหนะว่องไว มีนายอัศวา- จารย์ขี่ประจำ ห่มเกราะถือธนู รถ ๗๐๐ คัน อันมั่น คงมีธงปักแล้ว หุ้มหนังเสือเหลืองเสือโคร่งประดับ สรรพาลังการ มีคนขับประจำถือธนูห่มเกราะ สตรี ๗๐๐ คน คนหนึ่ง ๆ อยู่ในรถ สวมสร้อยทองคำประดับ กายแล้วไปด้วยทองคำ มีอลังการสีเหลือง นุ่งห่มผ้า สีเหลือง ประดับอาภรณ์สีเหลือง มีดวงตาใหญ่ ยิ้ม แย้มก่อนจึงพูด มีตะโพกงามบั้นเอวบาง โคนม ๗๐๐ ตัว ล้วนแต่งเครื่องเงินทาสี ๗๐๐ คน ทาส ๗๐๐ คน (พระองค์ทรงบำเพ็ญทานเห็นปานนี้) ต้องเสด็จออก จากแคว้นของพระองค์. พระราชาเวสสันดรพระราชทานช้างม้ารถ และ สตรีอันตกแต่งแล้ว ต้องนิราศจากแคว้นของพระองค์ ในเมื่อมหาทาน อันพระเวสสันดรพระราชทานแล้ว พสุธาดลก็กัมปนาทหวาดหวั่นไหว และพระราชา- เวสสันดรทรงกระทำอัญชลี นิราศจากแคว้นของ พระองค์ นั่นเป็นมหัศจรรย์อันน่าสยดสยอง. ให้ขน พองสยองเกล้า ได้เกิดมีแล้วในกาลนั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน