เล่มที่ 60
ข้าแต่พระราชา คนมีราคะย่อมพูดมาก แม้คนมีโทสะก็พูดมาก พระองค์...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 147
เนื้อหา
ข้าแต่พระราชา คนมีราคะย่อมพูดมาก แม้คนมีโทสะก็พูดมาก พระองค์ไม่ควรจะให้ปลง พระชนม์พระราชโอรส เพราะเหตุแห่งหญิงเลย. ด้วยเหตุไป ประชาชนทั้งหมดจึงร่วม กันเป็นพวกพ้องของเจ้าปทุมกุมาร ส่วนพระมเหสีนี้ พระองค์เดียวเท่านั้นไม่มีพวกพ้อง ด้วยเหตุนั้น เราจัก ปฏิบัติตามคำของพระมเหสี ท่านทั้งหลายจงไป จง โยนเจ้าปทุมกุมารลงไปในเหวทีเดียว. ท่านเป็นผู้อันเราให้โยนลงในเหวอัน ลึกหลายชั่วลำตาลเหมือนนรกยากที่จะขึ้นได้ เหตุไร ท่านจึงไม่ตายอยู่ในเหวนั้น. พญานาคผู้มีกำลังเรี่ยวแรงเกิดที่ข้าง ภูเขา รับอาตมภาพในที่นั้นด้วยขนดหาง เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงมิได้ตายในที่นั้น. ดูก่อนพระราชบุตร มาเถิด เราจักนำเจ้า กลับไปสู่พระราชวัง จะให้เจ้าครอบครองราชสมบัติ ขอความเจริญจงมีแก่เจ้าเถิด เจ้าจักมาทำอะไรอยู่ใน ป่าเล่า. บุรุษกลืนกินเบ็ดแล้วปลดเบ็ดที่เปื้อน โลหิตออกได้ แล้วพึงมีความสุข ฉันใด อาตมภาพ มองเห็นด้วยตนเอง ฉันนั้น. เจ้ากล่าวอะไรหนอว่าเป็นเบ็ดเจ้ากล่าว อะไรหนอว่าเบ็ดเปื้อนโลหิต เจ้ากล่าวอะไรหนอว่าปลด ออกได้ เราถามแล้วขอเจ้าจงบอกความข้อนั้นแก่เรา. ดูก่อนมหาบพิตร อาตมภาพกล่าวกาม- คุณว่าเป็นเบ็ด กล่าวช้างและม้าว่าเบ็ดเปื้อนโลหิต กล่าวถึงการสละได้ว่าปลดออกได้ ขอมหาบพิตรจง ทรงทราบอย่างนี้เถิด.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน