เล่มที่ 49
พระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า พร้อมด้วยภิกษุส
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 370
เนื้อหา
บทว่า คเหตฺวาน ตํ ขาทิ ยาวทตฺถํ ความว่า นันทเปรต ถือเอาอ้อยโดยทำนองที่พระเถระสั่ง แล้วเคี้ยวกินตามชอบใจ ถือเอามัดอ้อยมัดใหญ่ น้อมเข้าไปถวายพระเถระ พระเถระเมื่อจะ อนุเคราะห์เขา จึงให้เขานั่นแหละ ถือเอามัดอ้อยนั้นไปยังพระ- เวฬุวันมหาวิหาร ได้ถวายแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ฉันอ้อยนั้น แล้วกระทำอนุโมทนา เปรตมี จิตเลื่อมใส ถวายบังคมแล้วก็ไป ตั้งแต่นั้นมา เขาก็บริโภคอ้อย ตามความสบาย. สมัยต่อมา เขาทำกาละแล้วเกิดในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์. ก็ประวัติของเปรตนี้นั้นได้ปรากฏในมนุษยโลก. ลำดับนั้น พวก มนุษย์เข้าไปเฝ้าพระศาสดาทูลถามเรื่องนั้น พระศาสดาตรัส เรื่องนั้นแก่มนุษย์เหล่านั้นโดยพิสดาร แล้วทรงแสดงธรรม. พวก มนุษย์ได้สดับธรรมนั้นแล้วได้เป็นผู้เว้นขาดจากความตระหนี่ ฉะนี้แล. ว่าด้วยเปรตมีแต่ความหิวเพราะกรรมอะไร [๑๒๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาดังนี้ว่า มีพระกุมาร สององค์เป็นพระราชโอรสอยู่ในพระนครสาวัตถี ข้างประเทศหิมพานต์ พระราชกุมารทั้ง ๒ องค์ นั้นเป็นผู้มัวเมาในอารมณ์เป็นที่ตั้งแต่งความ กำหนัด ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจความยินดี ในกาม ทรงติดอยู่ในความสุขปัจจุบัน ไม่ทรง เห็นสุขในอนาคต ครั้นจุติจากความเป็นมนุษย์ ไปจากโลกนี้สู่เปตโลกแล้ว เกิดเป็นเปรต ไม่ แสดงกายให้ปรากฏ ร้องประกาศกรรมชั่วของ ตนที่ได้กระทำไว้ในกาลก่อนว่า เมื่อพระทัก- ขิไณยบุคคลมีอยู่เป็นอันมาก และไทยธรรมอัน เขาเข้าไปตั้งไว้ก็มีอยู่ พวกเราไม่อาจทำบุญอัน นำมาซึ่งความสุขต่อไปแม้เล็กน้อย และทำตน ให้มีความสวัสดีได้ อะไรจะพึงลามกกว่ากาม นั้น พวกเราจุติการราชสกุลแล้วไปบังเกิดใน เปตวิสัย พรั่งพร้อมไปด้วยความหิวและกระหาย เมื่อก่อน ในโลกนี้ เคยเป็นเจ้าของในที่ใด ย่อม ไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นี้อีก มนุษย์ทั้งหลายเจริญ ขึ้นแล้วเสื่อมลง ย่อมตายเพราะความหิวและ ความกระหาย นรชนรู้โทษอันเกิดด้วยอำนาจ ความถือตัวว่า เป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว ละความเมา ในความเป็นใหญ่ได้แล้ว พึงไปสู่สวรรค์ นรชน ผู้มีปัญญาเมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงสวรรค์.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน