เล่มที่ 49
ข้าพระองค์ได้ให้ปฏิญาณไว้ในกาลนั้น แน่นอนแล้ว การไม่บอกย่อมม...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 311
เนื้อหา
ข้าพระองค์ได้ให้ปฏิญาณไว้ในกาลนั้น แน่นอนแล้ว การไม่บอกย่อมมีแก่ผู้ไม่เลื่อมใส บัดนี้ข้าพระองค์มีวาจาที่ควรเชื่อถือได้ แม้โดย พระองค์จะไม่ทรงเลื่อมใส เพราะเหตุนั้น ขอเชิญ พระองค์ตรัสถามข้าพระองค์ตามพระประสงค์ เถิด ข้าพระองค์จะกราบทูลตามที่สามารถจะ กราบทูลได้. เมื่อเปรตให้โอกาสเช่นนั้นแล้ว พระเจ้าอัมพสักขระจึง ตรัสถามว่า :- เราเห็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งด้วยจักษุ เราควรเชื่อ สิ่งนั้นแม้ทั้งสิ้น ถ้าเราเห็นสิ่งนั้นแล้วไม่เชื่อ ก็ ขอให้ลงโทษถอดยศเราเถิดยักษ์. ขอสัจจปฏิญาณของพระองค์นี้จงมีแก่ ข้าพระองค์ พระองค์ได้ทรงฟังธรรมที่ข้าพระองค์ กล่าวแล้ว จงทรงได้ความเลื่อมใส ข้าพระองค์มี ความต้องการอย่างอื่น ไม่ได้มีจิตประทุษร้าย ข้าพระองค์จะกราบทูลธรรมทั้งหมด ที่ข้าพระ- องค์ได้สดับแล้วบ้าง หรือไม่สดับแล้วบ้าง แก่ พระองค์ ตามที่ข้าพระองค์รู้. ท่านขี่ม้าขาวอันประดับประดาแล้ว เข้า ไปยังสำนักของบุรุษที่ถูกเสียบหลาว ม้าขาวตัวนี้ เป็นม้าน่าอัศจรรย์ น่าดูน่าชม นี้เป็นผลแห่งกรรม อะไร. ที่กลางเมืองเวสาลีนั้น มีหลุมที่หนทาง ลื่น ข้าพระองค์มีจิตเลื่อมใส เอาศีรษะโคศีรษะ หนึ่งวางทอดที่หลุมให้เป็นสะพาน ข้าพระองค์ และบุคคลอื่นเหยียบบนศีรษะใดนั้นเดินไปได้ สะดวก ม้านี้เป็นม้าน่าอัศจรรย์ น่าดูน่าชม นี้เป็น ผลแห่งกรรมนั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน