เล่มที่ 49
พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงการทำเรื่องนั้นให้เป็นอัตถุปปัตติเหตุแ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 278
เนื้อหา
พระเถระ ครั้นสดับคำของนางเปรตนั้นอย่างนี้แล้ว จึงได้ กราบทูลเรื่องนั้น แด่พระผู้มีพระภาคเจ้า. พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงการทำเรื่องนั้นให้เป็นอัตถุปปัตติเหตุแล้ว จึงทรงแสดงธรรม แก่บริษัทผู้ถึงพร้อมแล้ว. เทศนานั้น ได้มีประโยชน์แก่มหาชน ฉะนี้แล. ว่าด้วยเด็กพูดวาจาหยาบเป็นบาปได้ เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้กล่าว คาถา ๗ คาถาความว่า [๑๑๕] พระญาณของพระสุคตศาสดาน่าอัศจรรย์ เป็นเหตุให้พระองค์ทรงพยากรณ์บุคคลได้อย่าง ถูกต้องว่า บุคคลบางคนมีบุญมาก บางคนมีบุญ น้อย คฤหบดีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็ก ถูกเขาทิ้งไว้ใน ป่าช้า เป็นอยู่ได้ด้วยน้ำนมจากนิ้วมือตลอดราตรี ยักษ์และภูตปีศาจ หรืองูเล็กงูใหญ่ ก็ไม่เบียด- เบียนเด็กผู้มีบุญอันได้ทำไว้แล้ว แม้สุนัข ทั้งหลายก็พากันมาเลียเท้าทั้งสองของเด็กนี้ ฝูงเหยี่ยวและสุนัขจิ้งจอก ก็พากันมาเดิน เวียนรักษา ฝูงนกก็พากันมาคาบเอามลทิน ครรภ์ไปทิ้ง ส่วนฝูงกาพากันมานำเอานี้ตา เด็กนี้ หรือใคร ๆ ที่จะทำเมล็ดพรรณผักกาด ให้เป็นยามิได้มี และไม่ได้ถือเอาการประกอบ ฤกษ์ยามทั้งไม่ได้เรี่ยรายซึ่งข้าวเปลือกทั้งปวง พระผู้มีพระภาคเจ้าอันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มีพระปัญญากว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็น เด็กอันบุคคลนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ผู้ถึง แล้วซึ่งความทุกข์อย่างยิ่งเช่นนี้ เหมือนก้อน แห่งเนยใสหวั่นไหวอยู่ มีความสงสัยว่ารอดหรือ ไม่รอดหนอ เหลืออยู่แต่สักว่าชีวิต ครั้นแล้วได้ พยากรณ์ว่า เด็กคนนี้จักเป็นผู้มีตระกูลสูง มี โภคสมบัติในพระนครนี้.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน