เล่มที่ 49
เมื่อรุกขเทวดาได้ฟังดังนั้นแล้ว เกิดความโกรธต่อพราหมณ์ นั้น ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 164
เนื้อหา
เมื่อรุกขเทวดาได้ฟังดังนั้นแล้ว เกิดความโกรธต่อพราหมณ์ นั้น จึงกล่าวว่า :- ไม่เคยมีเทวดาหรือมนุษย์หรืออิสรชนคนใด จะมาข่มเหงเราได้โดยง่าย เราเป็นเทพเจ้าผู้มี มหิทธิฤทธิ์อย่างยอดเยี่ยม เป็นผู้ไปได้ไกลสม- บูรณ์ด้วยรัศมีและกำลัง. อังกุรพาณิชจึงถามรุกขเทวดานั้นว่า :- ฝ่ามือของท่านมีสีดังทองคำทั่วไป ทรงไว้ ซึ่งวัตถุที่บุคคลอื่นปรารถนาด้วยนิ้วทั้ง ๕ เป็น ที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย วัตถุมีรสต่าง ๆ ย่อมไหลออกจากฝ่ามือของท่าน ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ท่านเป็นท้าวสักกะ. เราไม่ใช่เทพเจ้า ไม่ใช่คนธรรพ์ ไม่ใช่ ท้าวสักกปุรินททะ ดูก่อนอังกุระ ท่านจงทราบ ว่าเราเป็นเปรต จุติจากโรรุวนครมาอยู่ที่ต้นไทรนี้. เมื่อก่อน ท่านอยู่ในโรรุวนคร ท่านมีปกติ อย่างไร มีความประพฤติอย่างไร ผลบุญสำเร็จที่ ฝ่ามือของท่าน เพราะพรหมจรรย์อะไร. เมื่อก่อน เราเป็นช่างหูกอยู่ในโรรุวนคร เป็นคนกำพร้าเลี้ยงชีพโดยความลำบากนัก เรา ไม่มีอะไรจะให้ทาน เรือนของเราอยู่ใกล้เรือน ของอสัยหเศรษฐี ซึ่งเป็นคนมีศรัทธา เป็นทานา- ธิบดี มีบุญอันทำแล้ว เป็นผู้ละอายต่อบาป พวก ยาจกวณิพกมีนามแลโคตรต่าง ๆ กัน ไปที่บ้าน ของเรานั้น พากันถามถึงเรือนของอสัยหเศรษฐี กะเราว่า ขอความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลาย พวกเราจะไปทางไหน ทานเขาให้ที่ไหน เราถูก พวกยาจนวณิพกถามแล้ว ได้ยกมือเบื้องขวาชี้ บอกเรือนของอสัยหเศรษฐีแก่ยาจกวณิพกเหล่า นั้นว่า ท่านทั้งหลายจงไปทางนี้ ความเจริญจัก มีแก่ท่านทั้งหลาย ทานเขาให้อยู่ที่นั่น เพราะ เหตุนั้น ฝ่ามือของเราจึงให้สิ่งที่น่าปรารถนา เป็น ที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย ผลบุญย่อมสำเร็จ ที่ฝ่ามือของเราเพราะพรหมจรรย์นั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน