เล่มที่ 48
มาณพตอบว่า ท่านเผาบุตรที่ป่าช้าเองแล้ว คร่ำครวญร้องไห้ ถึงบุ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 478
เนื้อหา
มาณพตอบว่า ท่านเผาบุตรที่ป่าช้าเองแล้ว คร่ำครวญร้องไห้ ถึงบุตรคนใด ข้าคือบุตรคนนั้น ทำกุศลกรรมแล้ว ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ. พราหมณ์ถามว่า เมื่อท่านให้ทานน้อยหรือมากในเรือนของตน หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้น เราก็มิได้เห็น เพราะ กรรมอะไร ท่านจึงไปเทวโลกได้. มาณพตอบว่า ข้าป่วยเป็นไข้ได้รับทุกข์ มีกายกระสับกระ- ส่ายอยู่ในที่อยู่ของตน ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศ- จากกิเลสธุลี ข้ามพ้นความสงสัย เสด็จไปดีแล้ว มีพระปัญญาไม่ทราม ข้านั้นมีใจเบิกบานเลื่อมใสได้ กระทำอัญชลีแด่พระตถาคต ข้าทำกุศลกรรมนั้น จึง ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ. พราหมณ์กล่าวว่า น่าอัศจรรย์หนอ ไม่เคยมีหนอ อัญชลีกรรม มีผลเป็นได้ถึงเช่นนี้ แม้ข้าก็มีใจเบิกบาน มีจิต เลื่อมใส จึงขอถึงพระพุทธเจ้าว่า เป็นสรณะที่พึ่ง ในวันนี้นี่แหละ. มาณพกล่าวว่า ท่านจึงมีจิตเลื่อมใส ถึงพระพุทธเจ้าพระธรรม และพระสงฆ์ว่า เป็นสรณะที่พึ่งในวันนี้นี่แหละ อนึ่ง ท่านจงสมาทานสิกขาบท ๕ อย่าให้ขาดและด่าง พร้อย จงรีบงดเว้นจากการฆ่าสัตว์เสีย จงเว้นการ ถือเอาสิ่งของที่เขามิได้ให้ในโลก จงไม่ดื่มน้ำเมา และไม่กล่าวเท็จ จงยินดีด้วยภรรยาของตน. พราหมณ์กล่าวว่า ข้าแต่เทวดาผู้น่าบูชา ท่านเป็นผู้ปรารถนา ประโยชน์ ปรารถนาเกื้อกูลแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะ ทำตามคำของท่าน ขอท่านจงเป็นอาจารย์ของข้าพเจ้า เถิด. ข้าพเจ้าขอถึงพระพุทธเจ้า และพระธรรมว่า เป็นสรณะที่พึ่งอันยอดเยี่ยม และข้าพเจ้าขอถึงพระ- สงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงเป็นนรเทพว่า เป็น สรณะที่พึ่ง.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน