เล่มที่ 47
ภิกษุแสวงหากุศลธรรมอยู่เนือง ๆ ไม่พึงสะดุ้งแม้ต่อเหล่าชนผู้ป...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 695
เนื้อหา
ภิกษุผู้เป็นนักปราชญ์ มีสติ ประ- พฤติอยู่ในเขตแดนของตน ไม่พึงกลัวแต่ ภัย ๕ อย่าง คือ เหลือบ ยุง สัตว์เสือก คลาน ผัสสะแห่งมนุษย์ (มีมนุษย์ผู้เป็นโจร เป็นต้น) สัตว์สี่เท้า. ภิกษุแสวงหากุศลธรรมอยู่เนือง ๆ ไม่พึงสะดุ้งแม้ต่อเหล่าชนผู้ประพฤติธรรม อื่นนอกจากสหธรรมิก แม้ได้เห็นเหตุการณ์ อันนำมาซึ่งความขลาดกลัวเป็นอันมากของ ชนเหล่านั้น และอันตรายเหล่าอื่น ก็พึง ครอบงำเสียได้. ภิกษุอันผัสสะแห่งโรค คือ ความหิว เย็นจัด ร้อนจัด ถูกต้องแล้ว พึงอดกลั้น ได้ ภิกษุนั้นเป็นผู้อันโรคเหล่านั้นถูกต้อง แล้วด้วยอาการต่าง ๆ ก็มิได้ทำโอกาสให้แก่ อภิสังขารเป็นต้น พึงบากบั่นกระทำความ เพียรให้มั่นคง. ไม่พึงกระทำการขโมย ไม่พึงกล่าว คำมุสา พึงแผ่เมตตาไปยังหมู่สัตว์ทั้งที่สะดุ้ง และมั่นคง ในกาลใด พึงรู้เท่าทันความที่ใจ เป็นธรรมชาติขุ่นมัว ในกาลนั้น พึงบรรเทา เสียด้วยคิดว่า นี้เป็นฝักฝ่ายแห่งธรรมดำ. ไม่พึงลุอำนาจแห่งความโกรธและ การดูหมิ่นผู้อื่น พึงขุดรากเหง้าแห่งความ โกรธ และการดูหมิ่นผู้อื่นเหล่านั้นแล้วดำรง อยู่ เมื่อจะครอบงำ ก็พึงครอบงำความรัก หรือความไม่รักเสียโดยแท้. ภิกษุผู้ประกอบด้วยปีติอันงาม มุ่ง บุญเป็นเบื้องหน้า พึงข่มอันตรายเหล่านั้น เสีย พึงครอบงำความไม่ยินดีในที่นอนอัน สงัด พึงครอบงำธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งความ ร่ำไรทั้ง ๔ อย่าง.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน