เล่มที่ 47
เมื่อจบเทศนาได้มีผู้บรรลุธรรมเช่นกับที่กล่าวแล้วในปุราเภทสูต...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 684
เนื้อหา
เมื่อจบเทศนาได้มีผู้บรรลุธรรมเช่นกับที่กล่าวแล้วในปุราเภทสูตรนั้น แล. จบอรรถกถาตุวฏกสูตรที่ ๑๔ แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา ภัยเกิดแล้วแต่อาชญาของ ตน ท่านทั้งหลายจงเห็นคนผู้ทะเลาะกัน เรา จักแสดงควานสลดใจตามที่เราได้สลดใจมา แล้ว. เราได้เห็นหมู่สัตว์กำลังดิ้นรนอยู่ (ด้วยตัณหาและทิฏฐิ) เหมือนปลาในแอ่ง น้ำน้อย ฉะนั้น ภัยได้เข้ามาถึงเราแล้ว เพราะได้เห็นคนทั้งหลายผู้พิโรธกันและกัน. โลกโดยรอบหาแก่นสารมิได้ ทิศ ทั้งปวงหวั่นไหวแล้ว เราปรารถนาความ ต้านทานแก่ตนอยู่ ไม่ได้เห็นสถานที่อะไร ๆ อันทุกข์มีชราเป็นต้นไม่ครอบงำแล้ว. เราไม่ได้มีความยินดี เพราะได้เห็น สัตว์ทั้งหลาย ผู้อันทุกข์มีชราเป็นต้นกระทบ แล้วผู้ถึงความพินาศ อนึ่ง เราได้เห็นกิเลส ดุจลูกศรมีราคะเป็นต้น ยากที่สัตว์จะเห็น ได้ อันอาศัยหทัยในสัตว์เหล่านี้. สัตว์อันกิเลสดุจลูกศรมีราคะเป็นต้น ใดเสียบติดอยู่แล้ว ย่อมแล่นไปยังทิศทั้ง ปวง บัณฑิตถอนกิเลสดุจลูกศรมีราคะเป็น- ต้นนั้นออกได้แล้ว ย่อมไม่แล่นไปยังทิศและ ไม่จมลงในโอฆะทั้งสี่. อารมณ์น่ายินดีเหล่าใดมีอยู่ในโลก หมู่มนุษย์ย่อมพากันเล่าเรียนศึกษา เพื่อให้ ได้ซึ่งอารมณ์ที่น่ายินดีเหล่านั้น กุลบุตรผู้ เป็นบัณฑิต ไม่พึงขวนขวายในอารมณ์ที่ น่ายินดีเหล่านั้น พึงเบื่อหน่ายกามทั้งหลาย โดยประการทั้งปวงแล้ว พึงศึกษานิพพาน เพื่อตน.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน