เล่มที่ 47
ผู้ใดย่อมสำคัญด้วยมานะ หรือด้วย ทิฏฐิว่า เราเป็นผู้เสมอเขา ว...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 630
เนื้อหา
ผู้ใดย่อมสำคัญด้วยมานะ หรือด้วย ทิฏฐิว่า เราเป็นผู้เสมอเขา วิเศษกว่าเขา หรือเลวกว่าเขา ผู้นั้นพึงวิวาท เพราะมานะ หรือทิฏฐินั้น. ผู้ใดไม่หวั่นไหว ในการถือตัวว่า เสมอเขา วิเศษกว่าเขา ดังนี้เป็นต้น ผู้นั้น ย่อมไม่มีการวิวาท บุคคลผู้มีมานะและทิฏฐิ อันละได้แล้วนั้น ชื่อว่าเป็นพราหมณ์ จะ พึงกล่าวอะไร สิ่งนี้เท่านั้นจริงหรือจะพึง วิวาทเพราะมานะหรือทิฏฐิอะไรว่า ของเรา จริง ของท่านเท็จ อนึ่ง ความสำคัญว่า เสมอเขาหรือว่าไม่เสมอเขา ย่อมไม่มีในที่ ใด ผู้นั้นจะพึงโต้ตอบวาทะกับใคร ๆ. มุนีละอายได้แล้ว ไม่ระลึกถึง อารมณ์เครื่องกำหนดหมาย ไม่กระทำความ สนิทสนมในชาวบ้าน เป็นผู้สงัดจากกามทั้ง หลาย ไม่ทำอัตภาพให้เกิดต่อไป ไม่พึง กล่าวถ้อยคำแก่งแย่งกับคน. บุคคลผู้ประเสริฐ สงัดแล้วจาก ธรรมมีทิฏฐิเป็นต้นเหล่าใด พึงเที่ยวไปใน โลก ไม่พึงถือเอาธรรมมีทิฏฐิเป็นต้นเหล่า นั้นขึ้นกล่าว มุนีผู้มีถ้อยคำสงบ ไม่กำหนัด ยินดี ไม่ติดอยู่ในกามและในโลก เหมือน ดอกปทุม มีก้านเป็นหนาม เกิดในน้ำโคลน ตม ไม่ติดอยู่ด้วยน้ำและโคลนตม ฉะนั้น. บุคคลผู้ไม่กลับมาสู่มานะด้วยการ ทราบ อันต่างด้วยอารมณ์ มีรูปที่ได้ทราบ แล้วเป็นต้น บุคคลนั้นไม่เป็นผู้สำเร็จแล้ว ด้วยตัณหา มานะ และทิฏฐินั้น บุคคลนั้น แม้กรรมและสุตะพึงนำไปไม่ได้ บุคคลนั้น อันสิ่งใดสิ่งหนึ่งน้อมนำเข้าไปไม่ได้แล้วใน นิเวศน์ คือ ตัณหาและทิฏฐิ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน