เล่มที่ 47
ในเวลาจบเทศนาสัตว์ ๘๔,๐๐๐ ได้บรรลุธรรมแล้ว จบอรรถกถาชราสูตรท...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 613
เนื้อหา
ในเวลาจบเทศนาสัตว์ ๘๔,๐๐๐ ได้บรรลุธรรมแล้ว จบอรรถกถาชราสูตรที่ ๘๔,๐๐๐ แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา ว่าด้วยความคับแค้นด้วยประกอบเมถุนธรรมเนือง ๆ ท่านพระติสสเมตเตยยะทูลถามปัญหาว่า ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ขอ พระองค์ตรัสบอกความคับแค้นแห่งบุคคลผู้ ประกอบเมถุนธรรมเนือง ๆ เถิด ข้าพระองค์ ทั้งหลายได้สดับคำสั่งสอนของพระองค์แล้ว จักศึกษาในวิเวก. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพยากรณ์ว่า ดูก่อนเมตเตยยะ ความคับแค้นของ บุคคลผู้ประกอบเมถุนธรรมมีอยู่ บุคคล ผู้ประกอบเมถุนธรรม ย่อมลืมแม้คำสั่งสอน และย่อมปฏิบัติผิด นี้เป็นกิจไม่ประเสริฐใน บุคคลนั้น. บุคคลใดประพฤติอยู่ผู้เดียวในกาล- ก่อนแล้ว เสพเมถุนธรรม (ในภายหลัง) บัณฑิตทั้งหลายกล่าวบุคคลนั้นว่า เป็นคนมี กิเลสมากในโลก เหมือนยวดยานที่แล่นไป ใกล้เหว ฉะนั้น. ยศและเกียรติคุณในกาลก่อนของ บุคคลนั้น ย่อมเสื่อม บุคคลเห็นโทษแม้นี้ แล้ว ควรศึกษาไตรสิกขาเพื่อละเมถุนธรรม. ผู้ใดไม่ละเมถุนธรรม ผู้นั้นถูกความ ดำริครอบงำแล้ว ซบเซาอยู่เหมือนคนกำพร้า ฉะนั้น ผู้นั้นฟังเสียงอันระบือไปของชน เหล่าอื่นแล้ว เป็นผู้เก้อเขินเช่นนั้น. อนึ่ง ผู้ใดอันวาทะของบุคคลอื่น ตักเตือนแล้ว ยังกระทำกายทุจริตเป็นต้น ผู้นี้แหละพึงเป็นผู้มีเครื่องผูกใหญ่ ย่อมถือ เอาโทษแห่งมุสาวาท.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน