เล่มที่ 47
พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 499
เนื้อหา
พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว จึงได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปว่า วาจาหยาบเช่นกับขวาน เกิดในปากของบุรุษแล้ว เป็นเหตุตัดรอน ตนเองของบุรุษผู้เป็นพาล ผู้กล่าวคำทุภาษิต ผู้ใดสรรเสริญคนที่ควรนินทา หรือนินทา คนที่ควรสรรเสริญ ผู้นั้นย่อมก่อโทษเพราะ ปาก ย่อมไม่ได้ความสุขเพราะโทษนั้น การ แพ้ด้วยทรัพย์เพราะเล่นการพนันเป็นโทษ เพียงเล็กน้อย โทษของผู้ที่ยังใจให้ประทุษ- ร้ายในท่านผู้ปฏิบัติดีนี้แล เป็นโทษมากกว่า. บุคคลตั้งวาจาและใจอันลามกไว้แล้ว เป็นผู้ติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมเข้าถึงนรก ตลอดกาลประมาณด้วยการนับปี ๑๐๐,๐๐๐ นิรัพพุทะและ ๔๐ อัพพุทะ. ผู้กล่าวคำเท็จย่อมเข้าถึงนรก อนึ่ง ผู้ทำกรรมอันลามกแล้ว กล่าวว่าไม่ได้ทำ ก็ย่อมเข้าถึงนรกอย่างเดียวกัน แม้คนทั้ง สองนั้นเป็นมนุษย์มีกรรมอันเลวทราม ละ ไปแล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในโลกเบื้องหน้า. ผู้ใดประทุษร้ายต่อคนผู้ไม่ประทุษ- ร้าย ผู้เป็นบุรุษหมดจด ไม่มีกิเลสเครื่อง ยั่วยวน บาปย่อมกลับมาถึงผู้เป็นพาลนั้นเอง เหมือนธุลีละเอียดที่บุคคลซัดไปทวนลม ฉะนั้น. ผู้ที่ประกอบเนือง ๆ ในคุณคือความ โลภ ไม่มีศรัทธา กระด้าง ไม่รู้ความ ประสงค์ของผู้ขอ มีความตระหนี่ ประกอบ เนือง ๆ ในคำส่อเสียด ย่อมบริภาษผู้อื่น ด้วยวาจา.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน