เล่มที่ 47
เรากล่าวผู้ที่เทวดา คนธรรพ์ และ มนุษย์ รู้คติไม่ได้ ผู้สิ้นอ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 479
เนื้อหา
เรากล่าวผู้ที่เทวดา คนธรรพ์ และ มนุษย์ รู้คติไม่ได้ ผู้สิ้นอาสวะแล้ว เป็น พระอรหันต์ ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ไม่มีเครื่องกังวลในขันธ์ ทั้งที่เป็นอดีต อนาคต และปัจจุบัน ไม่มี เครื่องกังวล ไม่ยึดถือ ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้องอาจ ประเสริฐ เป็น นักปราชญ์ แสวงหาคุณใหญ่ ชนะมาร ไม่มีความหวั่นไหว ล้างกิเลสหมด ตรัสรู้ แล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. เรากล่าวผู้ระลึกชาติก่อน ๆ ได้ เห็น สวรรค์และอบาย และถึงความสิ้นไปแห่ง ชาติแล้ว ว่าเป็นพราหมณ์. นามและโคตรที่เขากำหนดกัน เป็น บัญญัติในโลก นามและโคตรมาแล้วเพราะ การรู้ตามกันมา ญาติสายโลหิตทั้งหลาย กำหนดไว้ ในกาลที่บุคคลเกิดแล้วนั้น ๆ. นามและโคตรที่กำหนดกันแล้วนี้ เป็นความเห็นของพวกคนผู้ไม่รู้ ซึ่งสืบเนื่อง กันมาสิ้นกาลนาน พวกคนผู้ไม่รู้ ย่อมกล่าว ว่า บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ. แต่บุคคลเป็นพราหมณ์เพราะชาติ ก็หามิได้ แต่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม ไม่เป็นพราหมณ์ ก็เพราะกรรม. เป็นชาวนาก็เพราะกรรม เป็นศิลปิน เป็นพ่อค้า เป็นผู้รับใช้ เป็นโจร เป็นนักรบ อาชีพ เป็นปุโรหิต และแม้เป็นพระราชา ก็เพราะกรรม. บัณฑิตทั้งหลายผู้มีปกติเห็นปฏิจจ- สมุปบาท ฉลาดในกรรมและวิบาก ย่อม เห็นกรรมตามความเป็นจริงอย่างนี้.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน