เล่มที่ 47
กเมื่อ ละนามรูป ที่คนพาลถือว่าเป็นของเราได้แล้ว เที่ยวไปในโล...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 354
เนื้อหา
ชนเหล่าใดไม่เกี่ยวข้อง มีสติทุกเมื่อ ละนามรูป ที่คนพาลถือว่าเป็นของเราได้แล้ว เที่ยวไปในโลก พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรม ในชนเหล่านั้นตามกาล. พระตถาคตละกามทั้งหลายได้แล้ว ครอบงำกามทั้งหลายเที่ยวไป รู้ที่สุดแห่ง ชาติและมรณะ ดับความเร่าร้อนได้แล้ว เป็นผู้เยือกเย็นเหมือนห้วงน้ำ ย่อมควรเครื่อง บูชา. พระตถาคตผู้เสมอด้วยพระพุทธเจ้า ทั้งหลาย อยู่ห่างไกลจากบุคคลผู้ไม่เสมอ ทั้งหลาย เป็นผู้มีปัญญาไม่มีที่สุด ผู้อัน ตัณหาทิฏฐิไม่ฉาบทาแล้วในโลกนี้หรือใน โลกอื่น ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตผู้เป็นพราหมณ์ ไม่มี มายา ไม่มีมานะ ปราศจากความโลภ ไม่ ยึดถือในสัตว์และสังขารว่าเป็นของเรา หา ความหวังมิได้ บรรเทาความโกรธแล้ว มี ตนดับความเร่าร่อนได้แล้ว ละมลทิน คือ ความโศกเสียได้ ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตละตัณหาและทิฏฐิที่อยู่ ประจำใจได้แล้ว ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอะไร ๆ ไม่ถือมั่นในโลกนี้หรือในโลกอื่น ย่อมควร เครื่องบูชา. พระตถาคตมีจิตตั้งมั่นแล้ว ข้าม โอฆะได้แล้ว และได้รู้ธรรมด้วยทิฏฐิอย่างยิ่ง มีอาสวะสิ้นแล้ว ทรงไว้ซึ่งร่างกายอันมีใน ที่สุด ย่อมควรเครื่องบูชา. ภวาสวะและวาจาหยาบคาย อันพระ- ตถาคตกำจัดได้แล้ว ทำให้สิ้นสูญ ไม่มีอยู่ พระตถาคตผู้ถึงเวท พ้นวิเศษแล้วในธรรม.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน