เล่มที่ 47
จบการพรรณนาเนื้อความแห่งธรรมสูตร แห่งอรรถกถาขุททกนิก
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: พระสูตร ลำดับที่: 229
เนื้อหา
จบการพรรณนาเนื้อความแห่งธรรมสูตร แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา ว่าด้วยบรรลุประโยชน์สูงสุดด้วยปกติอย่างไร ท่านพระสารีบุตรทูลถามด้วยคาถาว่า นรชนพึงมีปกติอย่างไร มี ความประพฤติอย่างไร พึงพอกพูนกรรม เป็นไฉน จึงจะเป็นผู้ดำรงอยู่โดยชอบ และพึงบรรลุถึงประโยชน์อันสูงสุดได้ พระ- เจ้าข้า. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า นรชนพึงเป็นผู้ประพฤติอ่อนน้อม ต่อบุคคลผู้เจริญ ไม่ริษยา และเมื่อไปหาครู ก็พึงบุคคลผู้เจริญ ไม่ริษยา และเมื่อไปหาครู ที่ครูกล่าวแล้ว พึงฟังสุภาษิตโดยเคารพ. พึงไปหาครูผู้นั่งอยู่ในเสนาสนะของ ตนตามกาล ทำมานะดุจเสาให้พินาศ พึง ประพฤติอ่อนน้อม พึงระลึกถึงเนื้อความ แห่งภาษิต ธรรมคือบาลี ศีล พรหมจรรย์ และพึงประพฤติโดยเอื้อเฟื้อด้วยดี. นรชนมีธรรมเป็นที่มายินดี ยินดี แล้วในธรรม ตั้งอยู่ในธรรม รู้จักวินิจฉัย ธรรม ไม่พึงประพฤติถ้อยคำที่ประทุษร้าย ธรรมเลย พึงให้กาลสิ้นไปด้วยภาษิตที่แท้. นรชนละความรื่นเริง การพูดกระ- ซิบ ความร่ำไร ความประทุษร้าย ความ หลอกลวงที่ทำด้วยมารยา ความยินดี ความ ถือตัว ความแข่งดี ความหยาบคาย และ ความหมกมุ่นด้วยกิเลสดุจน้ำฝาด พึงเป็นผู้ ปราศจากความมัวเมา ดำรงในนั้น เที่ยวไป.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน