เล่มที่ 47
พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระคาถานี้ว่า มตฺตาสุขปฺปริจฺจาคา ป...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 67
เนื้อหา
ในที่สุดแห่งพระธรรมกถา พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระคาถานี้ว่า มตฺตาสุขปฺปริจฺจาคา ปสฺเส เจ วิปุลํ สุขํ จเช มตฺตาสุขํ ธีโร สมฺปสฺสํ วิปุลํ สุขํ ถ้าหากว่า บุคคลพึงเห็นความสุขอัน ไพบูลย์ เพราะการสละความสุขอันพอประ- มาณไซร้ (ก็พึงสละความสุขพอประมาณ เสีย) นักปราชญ์เมื่อเห็นความสุขอันไพบูลย์ ก็พึงละความสุขพอประมาณเสีย. จบอรรถกถารตนสูตร แห่งอรรถกถาขุททกนิกาย ชื่อปรมัตถโชติกา ว่าด้วยมีกลิ่นดิบไม่มีกลิ่นดิบ ติสสดาบสทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่ากัสสปะ ด้วยคาถา ความว่า สัตบุรุษทั้งหลายบริโภค ข้าวฟ่าง ลูกเดือย ถั่วเขียว ใบไม้ เหง้ามัน และผลไม้ที่ได้แล้วโดยธรรม หาปรารถนา กาม กล่าวคำเหลาะแหละไม่. ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า กัสสปะ พระองค์เมื่อเสวยเนื้อชนิดใด ที่ผู้ อื่นทำสำเร็จดีแล้ว ตบแต่งไว้ถวายอย่างประ- ณีต เมื่อเสวยข้าวสุกแห่งข้าวสาลี ก็ชื่อว่า ย่อมเสวยกลิ่นดิบ. แต่พระองค์ผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่ง พรหม พระองค์ตรัสอย่างนี้ว่า กลิ่นดิบย่อม ไม่ควรแก่เรา แต่ยังเสวยข้าวสุกแห่งข้าวสาลี กับเนื้อนกที่บุคคลปรุงดีแล้ว. ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า กัสสปะ ข้าพระองค์ขอทูลถามความข้อนี้กะ พระองค์ว่า กลิ่นดิบของพระองค์มีประการ อย่างไร.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน