เล่มที่ 43
เครื่องจองจำใด เกิดแต่เหล็ก เกิดแต่ไม้ และเกิดแต่หญ้าปล้อง ผ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 207
เนื้อหา
เครื่องจองจำใด เกิดแต่เหล็ก เกิดแต่ไม้ และเกิดแต่หญ้าปล้อง ผู้มีปัญญาทั้งหลาย หากล่าว เครื่องจองจำนั้นว่าเป็นของมั่นคงไม่ ความกำหนัดใด ของชนทั้งหลายผู้กำหนัดยินดียิ่งนัก ในแก้วมณีและ ตุ้มหูทั้งหลาย และความเยื่อใยในบุตรและในภรรยา ทั้งหลายใด นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวความกำหนัด และครามเยื่อใยนั้นว่ามั่นคง. สัตว์ผู้กำหนัดแล้วด้วยราคะ ย่อมตกไปสู่ กระแสตัณหา เหมือนแมลงมุมตกไปยังใยที่ตัวทำ ไว้เองฉะนั้น ธีรชนทั้งหลายตัดกระแสตัณหาแม้นั้น แล้ว เป็นผู้หมดห่วงใย ละเว้นทุกข์ทั้งปวง. ท่านจงเปลื้อง (อาลัย ) ในก่อนเสีย จง เปลื้อง ( อาลัย) ข้างหลังเสีย จงเปลื้อง (อาลัย) ในท่ามกลางเสีย จึงเป็นผู้ถึงฝั่งแห่งภพ มีใจหลุดพ้น ในธรรมทั้งปวง จะไม่เข้าถึงชาติและชราอีก. ตัณหาย่อมเจริญยิ่งแก่ชนผู้ถูกวิตกย่ำยี มี ราคะจัด เห็นอารมณ์ว่างาม บุคคลนั่นแลย่อมทำ เครื่องผูกให้มั่น ส่วนภิกษุใด ยินดีในธรรมเป็นที่เข้า ไประงับวิตก เจริญอสุภฌานอยู่ มีสติทุกเมื่อ ภิกษุ นั่นแล จักทำตัณหาให้สูญสิ้นได้ ภิกษุนั่น จะตัด เครื่องผูกแห่งมารได้. (ผู้ใด) ถึงความสำเร็จ มีปกติไม่สะดุ้ง มี ตัณหาไปปราศแล้ว ไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวนใจ ได้ ตัดลูกศรอันให้ไปสู่ภพทั้งหลายเสียแล้ว กายนี้ (ของผู้นั้น) ชื่อว่าไม่มีที่สุด (ผู้ใด) มีตัณหาไป ปราศแล้ว ไม่มีความถือมั่น ฉลาดในบทแห่งนิรุตติ รู้ที่ประชุมแห่งอักษรทั้งหลาย และรู้เบื้องต้นและ เบื้องปลายแห่งอักษรทั้งหลาย ผู้นั้นแล มีสรีระมีใน ที่สุด เราย่อมเรียกว่า ผู้มีปัญญามาก เป็นมหาบุรุษ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน