เล่มที่ 43
ในกาลจบเทศนา ธรรมาภิสมัยได้มีแก่เทวดาเป็นอันมาก ดังนี้แล
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 205
เนื้อหา
บาทพระคาถาว่า สุโข ปญฺาปฏิลาโภ ความว่า การได้เฉพาะ ปัญญาแม้ที่เป็นโลกิยะและโลกุตระ นำความสุขมาให้. สองบทว่า ปาปานํ อกรณํ ความว่า อนึ่ง การไม่กระทำบาป ทั้งหลายด้วยอำนาจแห่งเสตุฆาตะ (คืออริยมรรค) นำความสุขมาให้ใน โลกนี้. ในกาลจบเทศนา ธรรมาภิสมัยได้มีแก่เทวดาเป็นอันมาก ดังนี้แล. ตัณหาดุจเถาย่านทราย ย่อมเจริญแต่คนผู้มี ปกติประมาท เขาย่อมเร่ร่อนไปสู่ภพน้อยภพใหญ่ ดังวานรปรารถนาผลไม้เร่ร่อนไปในป่าฉะนั้น ตัณหา นี้เป็นธรรมชาติลามก มักแผ่ซ่านไปในอารมณ์ต่างๆ ในโลก ย่อมครอบงำบุคคลใด ความโศกทั้งหลาย ย่อมเจริญแก่บุคคลนั้น ดุจหญ้าคมบางอันฝนตกรด แล้วงอกงามอยู่ฉะนั้น แต่ผู้ใดย่ำยีตัณหานั่นซึ่งเป็น ธรรมชาติลามก ยากที่ใครในโลกจะล่วงไปได้ ความ โศกทั้งหลาย ย่อมตกไปจากผู้นั้น เหมือนหยาดน้ำ ตกไปจากใบบัวฉะนั้น เพราะฉะนั้น เราบอกกะท่าน ทั้งหลายว่า ความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลาย บรรดาที่ ประชุมกันแล้ว ณ ที่นี้ ท่านทั้งหลายจงขุดรากตัณหา เสียเถิด ประหนึ่งผู้ต้องการแฝก ขุดหญ้าคมบาง เสียฉะนั้น มารอย่าระรานท่านทั้งหลายบ่อย ๆ ดุจ กระแสน้ำระรานไม้อ้อฉะนั้น. ๒. ต้นไม้ เมื่อรากไม่มีอันตราย ยังมั่นคง ถึง บุคคลตัดแล้ว ย่อมงอกขึ้นได้อีกทีเดียว แม้ฉันใด ๑. วรรคนี้ มีอรรถกถา ๑๒ เรื่อง.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน