เล่มที่ 43
ส่วนที่ 70
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 70
เนื้อหา
๔. บุคคลผู้มีปกติรักษาวาจา สำรวมดีแล้วด้วย ใจ และไม่ควรทำอกุศลด้วยกาย พึงยังกรรมบถ ทั้งสามเหล่านี้ให้หมดจด ทั้งยินดีทางที่ท่านผู้แสวง หาคุณประกาศแล้ว. ๕. ปัญญาย่อมเกิดเพราะการประกอบแล ความ สิ้นไปแห่งปัญญา เพราะการไม่ประกอบ บัณฑิต รู้ทาง ๒ แพร่งแห่งความเจริญ และความเสื่อมนั่น แล้ว พึงตั้งตนไว้โดยประการที่ปัญญาจะเจริญขึ้นได้. ๖. ท่านทั้งหลายจงตัดกิเลสดุจป่า อย่าตัด ต้นไม้ ภัยย่อมเกิดแต่กิเลสดุจป่า ภิกษุทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงตัดกิเลสดุจป่า และดุจหมู่ไม้ตั้งอยู่ ในป่าแล้ว เป็นผู้ไม่มีกิเลสดุจป่าเถิด เพราะกิเลสดุจ หมู่ไม้ตั้งอยู่ในป่า ถึงมีประมาณนิดหน่อยของนรชน ยังไม่ขาด ในนารีทั้งหลายเพียงใด เขาเป็นเหมือน ลูกโคที่ยังดื่มน้ำนม มีใจปฏิพัทธ์ในมารดาเพียงนั้น. เธอจงตัดความเยื่อใยของตนเสีย เหมือน บุคคลถอนดอกโกมุท ที่เกิดในสรทกาลด้วยมือ จง เจริญทางแห่งสันติทีเดียว (เพราะ) พระนิพพานอัน พระสุคตแสดงแล้ว. คนพาลย่อมคิดว่า เราจักอยู่ในที่นี้ตลอดฤดู ฝน จักอยู่ในที่นี้ในฤดูหนาวและฤดูร้อน หารู้อันตราย ไม่. มัจจุพานระนั้น ผู้มัวเมาในบุตรและปศุสัตว์ ผู้มีใจข้องรนอารมณ์ต่าง ๆ ไป เหมือนห้วงน้ำใหญ่ พัดพาเอาชาวบ้านผู้หลับไปฉะนั้น.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน