เล่มที่ 34
จริงแล้ว พราหมณ์ ท่านแก่เฒ่า ฯลฯ ยังไม่ทำที่ป้องกันภัย แน่ะ ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 181
เนื้อหา
จริงแล้ว พราหมณ์ ท่านแก่เฒ่า ฯลฯ ยังไม่ทำที่ป้องกันภัย แน่ะ พราหมณ์ โลกนี้อันชราพยาธิมรณะไหม้แล้ว เมื่อโลกอันชราพยาธิมรณะไหม้ อยู่อย่างนี้ ความสำรวมทางกาย ทางวาจา ทางใจ อันใดในโลกนี้ ความสำรวม อันนั้นเป็นที่ต้านทาน ที่เร้น (ภัย) เป็นที่เกาะที่อาศัย เป็นที่ไปในเบื้องหน้า ของบุคคล (ผู้สำรวม) ผู้ละ (โลกนี้) ไปแล้ว. ครั้นเมื่อเรือนถูกไฟไหม้ เจ้าของ ขนของสิ่งใดออกได้ ของสิ่งนั้นก็เป็น ประโยชน์แก่เจ้าของ ส่วนของที่ไม่ได้ขน ออกก็ไหม้อยู่ในนั้น. ฉันเดียวกัน ครั้นเมื่อโลกอันชรา- มรณะไหม้อยู่อย่างนี้แล้ว ชาวโลกพึงขน ออกด้วยการให้ทานเถิด สิ่งที่ให้เป็นทาน ไปแล้ว จัดว่าได้ขนออกอย่างดีแล้ว ความสำรวมทางกายทางวาจาทางใจ อันใดในโลกนี้ คือเมื่อยังเป็นอยู่บุคคลอยู่ได้ ทำบุญอันใดไว้ บุญอันนั้นย่อมเป็นไปเพื่อ ความสุขแก่เขาผู้ละ (โลกนี้) ไป. พึงทราบวินิจฉัยในทุติยชนสูตรที่ ๒ ดังต่อไปนี้:- บทว่า ภาชนํ ได้แก่ ภัณฑะอย่างใดอย่างหนึ่ง. บทที่เหลือพึงทราบ ตามนัยที่กล่าวไว้แล้ว ในสูตรที่ ๑. ครั้งนั้น พราหมณ์ผู้หนึ่งเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นเข้าไปถึงแล้วชื่นชมกับพระผู้มีพระภาคเจ้า ฯลฯ พราหมณ์นั้นนั่ง ณ ที่ ควรส่วนหนึ่งแล้ว กราบทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ที่ว่า พระธรรมเป็นสนฺทิฏฺิโก สนฺทิฏฺิโก ด้วยเหตุเท่าไร พระธรรมจึงเป็น สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปนยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญญูหิ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน