เล่มที่ 27
พึงทราบวินิจฉัยใน คัททูลสูตรที่ ๒ ดังต่อไปนี้ :-
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 297
เนื้อหา
พระพุทธเจ้า: เวทนา... สัญญา... สังขาร... วิญญาณ เที่ยงหรือไม่เที่ยง ? พระพุทธเจ้า: ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะฉะนั้นแล อริยสาวกผู้ได้สดับ แล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ ย่อมรู้ชัดว่า... กิจอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้ มิได้มีดังนี้. พึงทราบวินิจฉัยใน คัททูลสูตรที่ ๒ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า ตสฺมา ความว่า เพราะเหตุที่พาลปุถุชนผู้ติดอยู่ใน วัฏฏะ ผู้อาศัยโซ่ตรวนคือทิฏฐิจึงถูกผูกไว้ที่เสาคือ สักกายะ ด้วยเชือก คือตัณหา อาศัยขันธปัญจกะเป็นไปอยู่ในอิริยาบถทั้งปวง อีกอย่างหนึ่ง เพราะเหตุที่จิตนี้เศร้าหมองเพราะราคะ โทสะ โมหะ มานาน. สัตว์เศร้าหมองเพราะจิตเศร้าหมอง บทว่า จิตฺตสงฺกิเลสา ความว่า ก็สัตว์ทั้งหลายแม้อาบน้ำดีแล้ว ก็ชื่อว่าเศร้าหมองเพราะจิตเศร้าหมองนั่นแล แต่ว่าแม้ร่างกายจะ สกปรกก็ชื่อว่าผ่องแผ้วได้เพราะจิตผ่องแผ้ว. ด้วยเหตุนั้น โบราณาจารย์ทั้งหลายจึงกล่าวว่า :- พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงแสวงหาพระคุณ อันยิ่งใหญ่มิได้ตรัสไว้ว่า เมื่อรูปเศร้าหมอง สัตว์ ทั้งหลายจึงชื่อว่า เศร้าหมอง เมื่อรูปบริสุทธิ์ สัตว์ ทั้งหลายจึงชื่อว่า บริสุทธิ์. (แต่) พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงแสวงหา พระคุณอันยิ่งใหญ่ได้ตรัสไว้ว่า เมื่อจิตเศร้าหมอง สัตว์ทั้งหลายจึงชื่อว่าเศร้าหมอง เมื่อจิตบริสุทธิ์ สัตว์ทั้งหลายจึงชื่อว่าบริสุทธิ์ด้วย.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน