เล่มที่ 24
บทว่า บุญ ได้แก่ บุญเจตนา (เจตนาอันเป็นบุญ) เพราะว่า เจตนานั...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 179
เนื้อหา
บทว่า บุญ ได้แก่ บุญเจตนา (เจตนาอันเป็นบุญ) เพราะว่า เจตนานั้นถึงความเป็นภาวะมิใช่รูป อันใคร ๆ ไม่อาจเพื่อนำไปได้ ดังนี้แล. เทวดาทูลถามว่า อะไรหนอ เพราะไม่ชำรุดจึงยัง ประโยชน์ให้สำเร็จ อะไรหนอ ดำรงมั่น แล้ว ยังประโยชน์ให้สำเร็จ อะไรหนอ เป็นรัตนะของชนทั้งหลาย อะไรหนอ บุคคลพึงนำให้พ้นจากพวกโจรได้. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ศีล เพราะไม่ชำรุดจึงยังประโยชน์ ให้สำเร็จ ศรัทธา ดำรงมั่นแล้ว ยัง ประโยชน์ให้สำเร็จ ปัญญา เป็นรัตนะของ คนทั้งหลาย บุญ อันบุคคลพึงนำไปให้ พ้นจากพวกโจรได้. พึงทราบวินิจฉัยในอชรสาสูตรที่ ๒ ต่อไป :- บทว่า อชรสา แปลว่า เพราะไม่ชำรุด คือไม่วิบัติ. เพราะว่าศีล อันไม่วิบัตินั่นแหละ ย่อมยังประโยชน์ให้สำเร็จ. ชนทั้งหลายแม้จะเป็นอาจารย์ และอุปัชฌาย์เป็นต้น ย่อมไม่สงเคราะห์บุคคลผู้มีศีลวิบัติแล้ว ดังนั้น บุคคล พึงฝึกตนในที่ ๆ ตนไปแล้ว ๆ นั่นแหละ ดังนี้แล. เทวดาทูลถามว่า อะไรหนอเป็นมิตรของคนเดินทาง อะไรหนอเป็นมิตรในเรือนของตน อะไร เป็นมิตรของคนมีธุระเกิดขึ้น อะไรเป็น มิตรติดตามไปถึงภพหน้า. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า พวกเกวียน พวกโคต่างเป็นมิตร ของคนเดินทาง มารดาเป็นมิตรในเรือน ของตน สหายเป็นมิตรของคนผู้มีธุระเกิด ขึ้นเนืองๆ บุญที่ตนทำเองเป็นมิตรติดตาม ไปถึงภพหน้า.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน