เล่มที่ 24
พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฎาคารศาลาในป่า มหาวัน กรุงเ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 154
เนื้อหา
บัดนี้ เทวดานั้น เมื่อจะกล่าวถึงความที่ศาสนาเป็นนิยานิกธรรม จึงกล่าวคำว่า น มานกามสฺส เป็นอาทิ. คำนั้น มีเนื้อความได้กล่าวไว้ แล้วแล. ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฎาคารศาลาในป่า มหาวัน กรุงเวสาลี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา มีวรรณะงาม ยังป่ามหาวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงถวายอภิวาท แล้วยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควร ส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าวคาถาทั้งหลายนี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า หม่อมฉันชื่อว่าโกกนทา เป็นธิดา ของท้าวปัชชุนนะ ย่อมไหว้เฉพาะพระ- สัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าสัตว์ ผู้เสด็จอยู่ในป่า กรุงเวสาลี สุนทรพจน์ว่า ธรรมอันพระ- สัมพุทธเจ้า ผู้มีพระปัญญาจักษุ ตาม ตรัสรู้แล้วดังนี้ หม่อมฉันได้ยินแล้วใน กาลก่อน แท้จริง หม่อมฉันนั้น เมื่อ พระสุคตผู้เป็นมุนีทรงแสดงอยู่ ย่อมรู้ ประจักษ์ในกาลนี้ ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งมี ปัญญาทราม ติเตียนธรรมอันประเสริฐ เที่ยวไปอยู่ ชนเหล่านั้น ย่อมเข้าถึงโรรุว- นรกอันร้ายกาจ ประสบทุกข์ตลอดกาล- นาน ส่วนชนทั้งหลายเหล่าใดแล ประกอบ ด้วยความอดทนและความสงบในธรรมอัน ประเสริฐ ชนทั้งหลายเหล่านั้น ละร่างกาย อันเป็นของมนุษย์ แล้วจักยังหมู่เทวดาให้ บริบูรณ์.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน