เล่มที่ 19
พระผู้มีพระภาคเจ้า จึงได้ตรัสพระคาถา
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 361
เนื้อหา
คำว่า เมื่อพรหมพูดอย่างนั้น " ฉัน ภิกษุทั้งหลาย " ความว่า ภิกษุทั้ง หลาย เมื่อพรหมนั้นกล่าวอย่างนั้นว่า "เอาละ ถ้าอย่างนั้น แก่เธอ ผู้นิรทุกข์ ฉันจะหายตัว ฉันมองเห็นว่าพรหมนั้นไม่สามารถจะหายตัวได้ จึงได้กล่าวคำ นี้. คำว่า " ฉันได้กล่าวคาถานี้ " ความว่า ถามว่า ทำไมพระผู้มีพระภาคเจ้า จึงได้ตรัสพระคาถา? ตอบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงคิดว่า พวกพรหมจง อย่ามีโอกาสพูดอย่างนี้ว่า "ใครจะสามารถทราบได้อย่างไรว่า ในที่นี้ มีพระโคดมผู้เป็นสมณะ หรือไม่มี จึงได้ตรัสพระคาถาแล้วเสด็จหายพระองค์ ไป. ในคำเหล่านั้น บาทพระคาถาว่า " ฉันได้มองเห็นภัยในภพนั่น แล " ความว่า ฉันได้มองเห็นภัยในภพโดยแท้. บาทพระคาถาว่า " ภพและผู้ แสวงหาวิภพ " ความว่า เห็นภพของสัตว์แม้ทั้งสามอย่างมีกามภพเป็นต้น นี้ เห็นผู้แสวงหาวิภพ คือแสวงหาอยู่ ได้แก่ เสาะหาอยู่ ซึ่งวิภพ และเห็น (ภัย) ในภพนั่นแลเนืองๆ.คำว่า " ไม่พร่ำหาภพ " ความว่า ไม่บ่นพร่ำ คือไม่ แสวงหาภพไร ๆ ด้วยอำนาจตัณหาและทิฏฐิ บาทคาถาว่า " และไม่ยึดมั่น ความเพลิดเพลิน " ความว่า ไม่เข้าถึง คือไม่ได้ถือเอาตัณหาในภพ. พระ ศาสดา เมื่อทรงประกาศความจริงสี่ประการ ทรงแสดงพระธรรมด้วยประ การฉะนี้.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน