เล่มที่ 19
ในบทเป็นต้นว่า " เกิดความบาดหมาง " ควรทำวิเคราะห์ว่า เบื้องต...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 333
เนื้อหา
ในบทเป็นต้นว่า " เกิดความบาดหมาง " ควรทำวิเคราะห์ว่า เบื้องต้น แห่งความทะเลาะชื่อว่าความบาดหมาง ความบาดหมางนั้นเกิดแก่ภิกษุเหล่า นั้น เพราะเหตุนั้น ชื่อว่า มีความบาดหมางเกิด. การทะเลาะที่ถึงที่สุดด้วย อำนาจการประมือเป็นต้น เกิดแก่ภิกษุเหล่านั้น เหตุนั้น ชื่อว่า ผู้มีความทะเลาะ เกิดแล้ว. สองบทว่า " วาทะที่ผิดกัน " ความว่า ภิกษุเหล่านั้น ถึงการวิวาท นั้น เหตุนั้น ชื่อว่าถึงการกล่าวต่างกัน. บทว่า " ด้วยหอกคือปาก " ได้ แก่ ด้วยหอกคือวาจาทั้งหลาย. บทว่า " เจาะอยู่ " คือ แทงอยู่. หลายบทว่า " ภิกษุเหล่านั้นไม่ยังกันและกันให้ยินยอม และไม่เข้าถึง ความยินยอม " ความว่า ภิกษุเหล่านั้น แสดงเหตุผลแล้วไม่ยินยอมกันและ กัน. อธิบายว่า ถ้าปรารถนาจะให้กันและกันยินยอมไซร้. พวกเธอก็จะไม่ เข้าถึงความยินยอมแม้อย่างนั้น (ทั้ง) ไม่ปรารถนาเพื่อจะยินยอม. แม้ในการ เพ่งเล็งก็นัยนี้. คำว่า เห็น ในคำว่า เพ่งเล็ง นั้น เป็นไวพจน์ของคำว่า "รู้พร้อม" ทราบว่า ภิกษุ ๒ รูป คือ พระฝ่ายทรงวินัย และพระฝ่ายทรงพระ สูตร อยู่วัดเดียวกัน. ทั้ง ๒ รูปนั้นภิกษุฝ่ายทรงพระสูตร วันหนึ่งเข้าเวจกุฎี เหลือน้ำสำหรับล้างไว้ในภาชนะแล้วออกไป ภิกษุผู้ทรงวินัยเข้าไปภาย หลัง เห็นน้ำนั้น ออกมาแล้วถามภิกษุนั้นว่า คุณ น้ำนี้คุณเหลือไว้หรือ.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน