พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ เล่ม ๑
บรรดาบรรพเหล่านั้น เฉพาะ ๒ บรรพนี้คือ อานาปานบรรพ ๑ ปฏิกูลมน...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 661
เนื้อหา
บรรดาบรรพเหล่านั้น เฉพาะ ๒ บรรพนี้คือ อานาปานบรรพ ๑ ปฏิกูลมนสิการบรรพ ๑ เป็น อัปปนากัมมัฏฐาน (กัมมัฏฐานที่ให้บรรลุ อัปปนาสมาธิ) ส่วนที่เหลือทั้ง ๑๒ บรรพ เป็น อุปจารกัมมัฏฐาน (กัมมัฏฐานที่ให้บรรลุอุปจารสมาธิ) เท่านั้น เพราะตรัสป่าช้าทั้งหลายไว้ ด้วยอำนาจ อาทีนวานุปัสสนา แล. พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นตรัส กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน ด้วยวิธี ๑๔ อย่างดังพรรณนามานี้แล้ว บัดนี้ เพื่อจะตรัส เวทนานุปัสสนา ด้วยวิธี ๙ อย่าง จึงตรัสคำมีอาทิว่า กถญฺจ ภิกฺขเว. ความรู้ที่ไม่เป็นสติปัฏฐานภาวนา บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สุขํ เวทนํ มีอธิบายว่า พระโยคาวจร เมื่อเสวยสุขเวทนาที่เป็นไปทางกาย หรือเป็นไปทางจิต ย่อมรู้ชัดว่า เรากำลังเสวยสุขเวทนา ดังนี้. ในข้อนั้น แม้เด็กอ่อนยังนอนหงายอยู่ เมื่อเสวยความสุขในเวลาดื่มน้ำมันเป็นต้น ก็รู้ชัดว่า เรากำลังเสวยสุขก็จริง ถึงกระนั้น คำนี้ พระองค์ก็มิได้ตรัสหมายเอาความรู้อย่างนี้ เพราะว่า ความรู้แบบนี้ ละ สัตตูปลัทธิ ไม่ได้ ถอนสัตตสัญญาไม่ได้ ไม่เป็น กัมมัฏฐาน หรือไม่เป็น สติปัฏฐานภาวนา. ส่วนการรู้ของภิกษุนี้ ละสัตตูปลัทธิได้ ถอน สัตตสัญญา ได้ เป็นทั้ง กัมมัฏฐาน เป็นทั้ง สติปัฏฐานภาวนา.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน