เล่มที่ 11
พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ประทับนั่งอยู่
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 470
เนื้อหา
(๑๘๕) ฝ่าย อัมพัฏฐมาณพ เดินปราศรัยบ้าง ยืนปราศรัยบ้าง กับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้ประทับนั่งอยู่. ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสถามว่า อัมพัฏฐะ เธอเคยสนทนาปราศรัยกับพวกพราหมณ์ผู้เฒ่าผู้แก่ ผู้เป็นอาจารย์ และเป็นปาจารย์ เหมือนดังเธอ เดินบ้าง ยืนบ้าง สนทนา ปราศรัยกับเราผู้นั่งอยู่เช่นนี้หรือ. ข้อนี้หามิได้ พระโคดม ผู้เจริญ เพราะว่าพราหมณ์ผู้เดินก็ควรเจรจา กันกับพราหมณ์ผู้เดิน พราหมณ์ผู้ยืนก็ควรเจรจากับพราหมณ์ผู้ยืน พราหมณ์ผู้นั่งก็ควรเจรจากับพราหมณ์ผู้นั่ง พราหมณ์ผู้นอนก็ควรเจรจา กับพราหมณ์ผู้นอน ข้าแต่ พระโคดม ผู้เจริญ แต่ผู้ใดเป็นสมณะโล้น เป็นอย่างคนรับใช้ เป็นพวกกัณหโคตร เกิดแต่บาทของพรหม ข้าพเจ้า ย่อมสนทนาปราศรัยกับผู้นั้น เหมือนกับที่สนทนาปราศรัยกับ พระโคดม ผู้เจริญนี้. อัมพัฏฐะ เธอมีธุระจึงได้มาที่นี้ ก็พวกเธอมาเพื่อประโยชน์อันใด แล พึงใส่ใจถึงประโยชน์อันนั้นไว้ให้ดี ก็ อัมพัฏฐมาณพ ยังมิได้รับการ ศึกษาเลย สำคัญตัวว่า ได้รับการศึกษาดีแล้ว จะมีอะไรอีกเล่า นอกจาก ไม่ได้รับการศึกษา. ลำดับนั้น อัมพัฏฐมาณพ ถูก พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสตำหนิด้วย พระวาจาว่า เป็นคนไม่ได้รับการศึกษา จึงโกรธขัดใจ เมื่อจะด่าข่มว่า กล่าว พระผู้มีพระภาคเจ้า คิดว่าเราจักต้องให้ พระสมณโคดม ได้รับความ เสียหาย ได้กล่าวคำนี้กะ พระผู้มีพระภาคเจ้า ว่า ท่านโคดม พวกชาติ ศากยะดุร้าย หยาบช้า มีใจเบา พูดพล่าม เป็นพวกคนรับใช้ ไม่สักการะ พวกพราหมณ์ ไม่เคารพพวกพราหมณ์ ไม่นับถือพวกพราหมณ์ ไม่ อ่อนน้อมพวกพราหมณ์ ท่าน โคดม การที่พวกศากยะเป็นพวกคนรับใช้ ไม่สักการะพวกพราหมณ์ ไม่เคารพพวกพราหมณ์ ไม่นับถือพวกพราหมณ์ ไม่บูชาพวกพราหมณ์ ไม่อ่อนน้อมพวกพราหมณ์ นี้ไม่เหมาะไม่สมควรเลย.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน