เล่มที่ 11
ในบทว่า ปวีกาโย เป็นต้น กองดินหรือดินรวมกัน ก็คือดิน นั่งเอ...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 358
เนื้อหา
ในบทว่า ปวีกาโย เป็นต้น กองดินหรือดินรวมกัน ก็คือดิน นั่งเอง. บทว่า ตตฺถ ได้แก่นกายซึ่งมีชีวะเป็นที่ ๗ เหล่านั้น. บทว่า สตฺตนฺนํเยว กายานํ ความว่า ศัสตราย่อมเข้าไปตามระหว่าง คือช่องซอกของกายทั้ง ๗ เหมือนอย่างศัสตราที่ฟันลงไปในกองถั่วเขียว เป็นต้น ย่อมเข้าไปตามระหว่างถั่วเขียวเป็นต้นฉะนั้น. ครูปกุทธกัจจายนะ แสดงว่า ในสัตวนิกายนั้น มีเพียงสัญญาว่าเราจะปลงสัตว์นี้จากชีวิตอย่าง เดียวเท่านั้น (หาใช่เป็นการปลงชีวิตไม่ ). ในวาทะของ นิครนถนาฏบุตร มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ บทว่า จาตุยามสํวรสํวุโต ความว่า สำรวมทั้ง ๔ ด้าน. บทว่า สพฺพวาริวาริโต จ ความว่า เป็นผู้ห้ามน้ำทั้งปวง. อธิบาย ว่า เป็นผู้ห้ามน้ำเย็นทั้งหมด. ได้ยินว่า ครูนิครนถนาฏบุตร นั้น เข้าใจว่าน้ำเย็นมีสัตว์มีชีวิต ฉะนั้น จึงไม่ใช้น้ำเย็นนั้น. บทว่า สพฺพวาริยุตโต ได้แก่ประกอบด้วยเครื่องกั้นบาปทั้งปวง. บทว่า สพฺพวาริธุโต ได้แก่กำจัดบาปด้วยเครื่องกั้นบาปทั้งปวง. บทว่า สพฺพวาริผุฏฺโ ได้แก่อันเครื่องกันบาปทั้งปวงต้องแล้ว. บทว่า คตตฺโต ได้แก่มีจิตถึงที่สุด. บทว่า ยตตฺโต ได้แก่มีจิตสำรวมแล้ว. บทว่า ิตตฺโต ได้แก่มีจิตตั้งมั่นดีแล้ว. ในวาทะของ ครูนิครนถนาฏบุตร นี้ มีบางอย่างที่เข้ากันกับศาสนา ได้บ้าง. แต่เพราะเป็นลัทธิไม่บริสุทธิ์ จึงเกิดเป็นทิฏฐิทั้งหมดเลย.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน