เล่มที่ 11
แม้พระเถระ ผู้ใหญ่องค์อื่น ๆ ก็พาบริวารของตน ๆ ไป ต่างก็ประส...
หมวดหมู่: พระสุตตันตปิฎก ประเภทเนื้อหา: คำสอน ลำดับที่: 73
เนื้อหา
แม้พระเถระ ผู้ใหญ่องค์อื่น ๆ ก็พาบริวารของตน ๆ ไป ต่างก็ประสงค์จะปลอบโยน มหาชนผู้เปี่ยมไปด้วยเศร้าโศก จึงไปยังทิศทางนั้น ๆ. ฝ่าย พระปุณณเถระ มีภิกษุเป็นบริวารประมาณ ๗๐๐ รูป ได้อยู่ในเมือง กุสินารา นั่งเอง ด้วย ประสงค์ว่าจะปลอบโยนมหาชนที่พากันมายังที่ปรินิพพานของพระตถาคต. ฝ่ายท่าน พระอานนท์ เอง ท่านก็ถือบาตรและจีวรของ พระผู้มีพระ ภาคเจ้า แม้เสด็จปรินิพพานแล้ว เหมือนเมื่อยังไม่เสด็จปรินิพพาน เดิน ทางไปยัง กรุงสาวัตถี พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ ๕๐๐ รูป. แลเมื่อท่าน พระ อานนท์ นั้นกำลังเดินทาง ก็มีภิกษุผู้เป็นบริวารมากขึ้น ๆ จนนับไม่ได้. ในสถานที่ที่ พระอานนท์ เดินทางไป ได้มีเสียงร่ำไห้กันอึงมี่. เมื่อพระเถระ ถึง กรุงสาวัตถี แล้ว ผู้คนชาว กรุงสาวัตถี ได้ทราบว่า พระอานนท์มาแล้ว ก็พากันถือของหอมและดอกไม้เป็นต้นไปต้อนรับ แล้วร้องไห้รำพันว่า ข้าแต่ พระอานนท์ ผู้เจริญ เมื่อก่อนท่านมากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า วันนี้ ท่านทิ้ง พระผู้มีพระภาคเจ้า ไว้เสียที่ไหน จึงมาแต่ผู้เดียว ดังนี้เป็นต้น. ได้มีการร้องไห้อย่างมากเหมือนในวันเสด็จปรินิพพานของ พระผู้มีพระ ภาคเจ้า ฉะนั้น. ได้ยินว่า ณ กรุงสาวัตถี นั้น ท่าน พระอานนท์ สั่งสอนมหาชนให้ เข้าใจด้วยธรรมีกถาประกอบด้วยความไม่เที่ยง เป็นต้น แล้วเข้าสู่ พระ วิหารเชต วัน ไหว้ พระคันธกุฎี ที่พระทศพลประทับ เปิดประตูนำเตียงตั่ง ออกปัด กวาด พระคันธกุฎี ทิ้งขยะดอกไม้แห้ง แล้วนำเตียงตั่งเข้าไปตั่ง ไว้ในที่เดิมอีก ได้ทำหน้าที่ทุกอย่างซึ่งเป็นวัตรที่ต้องปฏิบัติในเวลาที่ พระผู้มีพระภาคเจ้า ดำรงพระชนม์อยู่ และเมื่อทำหน้าที่ก็ไหว้ พระคันธ- กุฎี ในเวลาทำกิจมีกวาดห้องน้ำและตั้งน้ำ เป็นต้น ได้ทำหน้าที่ไปพลาง รำพันไปพลาง โดยนัยเป็นต้นว่า ข้าแต่ พระผู้มีพระภาคเจ้า เวลานี้ เป็นเวลาสรงน้ำของพระองค์ มิใช่หรือ ? เวลานี้เป็นเวลาแสดงธรรม เวลานี้เป็นเวลาประทานโอวาทแก่ภิกษุทั้งหลาย เวลานี้เป็นเวลาสำเร็จ สีหไสยา เวลานี้เป็นเวลาชำระพระพักตร์ มิใช่หรือ ? เหตุทั้งนี้เพราะ พระอานนท์ นั้นเป็นผู้มีความรักตั้งมั่นใน พระผู้มีพระภาคเจ้า เพราะความ เป็นผู้รู้อมตรสซึ่งเป็นที่รวมพระพุทธคุณ และยังมิได้เป็นพระอรหันต์ ทั่งเป็นผู้มีจิตอ่อนโยนที่เกิดด้วยเคยอุปการะกันและกันมาหลายแสนชาติ. เทวดาองค์หนึ่ง ได้ทำให้ พระอานนท์ นั้นสลดใจด้วยคำพูดว่า ข้าแต่ พระอานนท์ ผู้เจริญ ท่านมัวมารำพันอยู่อย่างนี้ จักปลอบโยนคนอื่น ๆ ได้อย่างไร.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน