พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๑

การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้...

หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 792

เนื้อหา

การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งอารามิกะ (ผู้ รักษาวัดหรือผู้รักษาสวน) อย่างนี้คือ :- กปฺปิยการโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น กัปปิยการก, เวยฺยาวจฺจกโรติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ไวยาวัจกร, อปหริตการโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้ทิ้งของสดเขียว, (ผู้ดายหญ้า) ยาคุภาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกข้าวต้ม, ผลภาชโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกผลไว้, ขชฺชกภาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกของขบเคี้ยว, การบอกลาด้วยคำว่า สามเณโรติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยไวพจน์แห่งสามเณรอย่างนี้ คือ:- กุมารโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรน้อย, เจฏโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรเล็ก, เปฏโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรปานกลาง, โมณิคลฺโลติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สามเณรโค่ง, สมณุทฺเทโสติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สมณุทเทศ, (คือสามเณรมีอายุมาก หรือเถร) การบอกลาด้วยคำว่า ติตฺถิโยติ มํ ธาเรห ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งเดียรถีย์อย่างนี้ คือ:-

เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน