พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๑
นพรหมจรรย์อย่างนี้ คือ :- ข้าพเจ้า ศึกษาอธิศีล ศึกษาอธิจิต ศ...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: กฎระเบียบ ลำดับที่: 791
เนื้อหา
การบอกลาด้วยคำว่า สพฺรหฺมจารึ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการ บอกลาด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งพระ- เพื่อนพรหมจรรย์อย่างนี้ คือ :- ข้าพเจ้า ศึกษาอธิศีล ศึกษาอธิจิต ศึกษาอธิปัญญา ร่วมกับภิกษุใด ข้าพเจ้าบอกคืนพระเพื่อนพรหมจรรย์นั้น. การบอกลาด้วยคำว่า คีหีติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วย คำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งคฤหัสถ์อย่างนี้ คือ:- อาคาริโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้ ครองเรือน กสโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นชาวนา วาณิโชติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นพ่อค้า โครกฺโขติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้เลี้ยงโค โอคลฺลโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นคนกำพร้า โมลิพทฺโธติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้ไว้ผมจุก กามคุณิโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นผู้รักกามคุณ การบอกลาด้วยคำว่า อุปาสโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งอุบาสกอย่างนี้ คือ :- เทฺววาจิโก อุปสโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้มีวาจา ๒ เตวาจิโกติ " " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้มีวาจา ๓ พุทฺธํ สรณคมนิโก " " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้เข้าถึงพระ- พุทธเจ้าว่าเป็นที่พึ่ง ธมฺมํ สรณคมนิโก " " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึงพระธรรม ว่าเป็นที่พึง สงฺฆํ สรณคมนิโก อุปสโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้า ไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึง พระสงฆ์ว่าเป็นที่พึ่ง, ปญฺจสิกฺขาปทิโก อุปาสโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้า ไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ รักษาสิกขาบท ๕ ทสสิกฺขาปทิโก อุปาสโกติ มํ ธาราหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ ว่า เป็นอุบาสกผู้รักษา สิกขาบท ๑๐.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน