พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ เล่ม ๑ ภาค ๑
เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ มนุษย์...
หมวดหมู่: พระวินัยปิฎก ประเภทเนื้อหา: บทความ ลำดับที่: 397
เนื้อหา
๑๐. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๑. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในปัสสาวมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๒. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ มนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๓. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๔. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าไปปัสสาวมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๕. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ อมนุษย์อุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๖. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ สัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๗. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในปัสสาวมรรค ของสัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๘. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ สัตว์ดิรัจฉานอุภโตพยัญชนก ต้องอาบัติปาราชิก. ๑๙. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในวัจจมรรคของ มนุษย์บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติปาราชิก. ๒๐. เมื่อเสวนจิตปรากฏ ภิกษุสอดองค์กำเนิดเข้าในมุขมรรคของ มนุษย์บัณเฑาะก์ ต้องอาบัติปาราชิก.
เนื้อหาถูกจัดระเบียบและประมวลผลเพื่อให้อ่านง่าย รักษาความหมายเดิมไว้ครบถ้วน