วัดสำโรง
วัดสำโรง ตั้งอยู่เลขที่ ๑๘๔ บ้านสำโรง หมู่ที่ ๑๐ ตำบลห้วยเตย อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๑๐ ไร่ ส.ค.๑ เลขที่ ๒๒๐ อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ ๓ เส้น จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ประมาณ ๓ เส้น จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกประมาณ ๒ เส้น จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกประมาณ ๒ เส้น จดถนนสาธารณะ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๐ และกุฏิสงฆ์ จำนวน ๑ หลัง เป็นอาคารไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๐ ปูชนียวัตถุมีพระประธาน ๓ องค์ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง ๓๙ นิ้ว สูง ๔๑ นิ้ว ขนาดหน้าตักกว้าง ๒๐ นิ้ว สูง ๒๗ นิ้ว และขนาดหน้าตัก กว้าง ๑๖ นิ้ว สูง ๑๘ นิ้ว ตามลำดับ
วัดสำโรง ตั้งเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๖ ในสมัยก่อนบริเวณหมู่บ้านเป็นป่ามีไม้สัมโฮงหรือไม้สำโรง เป็นจำนวนมาก จึงตั้งชื่อหมู่บ้านตามชื่อต้นไม้เมื่อสร้างวัดก็ตั้งชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้าน การบริหาร และการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ ๑ พระพิมพา พ.ศ. ๒๔๖๕-๒๔๖๙ รูปที่ ๒ พระเคน พ.ศ. ๒๔๖๙-๒๔๗๒ รูปที่ ๓ พระน้อย พ.ศ. ๒๔๗๒-๒๔๗๖ รูปที่ ๔ พระไทย พ.ศ. ๒๔๗๖-๒๔๘๓ รูปที่ ๕ พระทุย พ.ศ. ๒๔๘๓-๒๔๘๗ รูปที่ ๖ พระจันดี พ.ศ. ๒๔๘๗-๒๔๙๓ รูปที่ ๗ พระลา พ.ศ. ๒๔๙๓-๒๔๙๗ รูปที่ ๘ พระพรมมี พ.ศ. ๒๔๙๗-๒๕๑๐ รูปที่ ๙ พระจันดี พ.ศ. ๒๕๑๐-๒๕๒๖ รูปที่ ๑๐ พระบุญตา ฐานวีโร ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๒๖ เป็นต้นมา