การพัฒนาบรรจุภัณฑ์เพื่อยืดอายุการเก็บรักษาไข่ไก่

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

สุพิชญา ขุนตาแสง, สโรชา เพ็งพา, อัมพรทิพย์ ไทยเจริญ

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

อนุสิษฐ์ เกื้อกูล

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2563

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

การศึกษาโครงงานครั้งนี้ มุ่งเน้นเพื่อพัฒนาบรรจุภัณฑ์ที่สามารถยืดอายุการเก็บรักษาไข่ไก่ และสามารถนำกลับมาใช้ซ้ำ จนถึงสามารถย่อยสลายได้เองตามธรรมชาติ โดยส่วนประกอบที่ใช้ในการผลิตมีการมุ่งเน้นใช้วัตถุดิบที่หาได้จากธรรมชาติ มีราคาถูก เพื่อไม่ให้เกิดต้นทุนสูงในภาคครัวเรือนที่ทำการผลิต บรรจุภัณฑ์ที่ใช้ในการบริโภคเอง คือ ชานอ้อย ซึ่งเป็นผลพลอยได้จากโรงงานน้ำตาล จากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของเส้นใยชานอ้อยแห้ง พบว่าประกอบด้วยอัลฟาเซลลูโลสประมาณร้อยละ 45.5 เฮมิเซลลูโลสประมาณร้อยละ 27 แสดงให้เห็นถึงเซลลูโลส ซึ่งเซลลูโลสเป็นส่วนประกอบสำคัญที่ช่วยในการยึดอนุภาคของวัตุดิบต่างๆ และใช้ไลโซไซม์ ซึ่งเป็นเอนไซม์ชนิดหนึ่งที่สามารถสกัดได้จากยางมะลอกอที่หาได้ง่ายจากธรรมชาติ หรือการสกัดไลโซไซม์จากกรดแอสคอบิคในไข่ขาว โดยไลโซไซม์มีฤทธิ์ทำลายแบคทีเรีย ด้วยการย่อยผนังเซลล์ของแบคทีเรียแกรมบวก และยังโปรตีนอะวีนินที่สามารถจับกับวิตามิน H หรือไบโอติน(สารอาหารที่แบคทีเรียใช้ในการเจริญเติบโต)ได้ด้วยเช่นกัน แต่หากกล่าวถึงแบคทีเรียแกรมบวกแล้วนั้น แบคทีเรียแกรมลบก็ยังสามารถส่งผลให้ไข่ไก่เน่าเสียได้เช่นกัน แต่ลักษณะของแบคทีเรียแกรมลบนั้นมีลักษณะผนังเซลล์ที่บาง ไม่ทนความร้อน , แรงดัน , เกลือ , การฉายรังสี และสารเคมี จึงส่งผลต่อการเน่าเสียของไข่ไก่ได้น้อยรวมถึงมีการเติมกรดไขมัน เพื่อให้บรรจุภัณฑ์สามารถป้องกันน้ำและความชื้นได้ดี และเพิ่มความแข็งแรงของบรรจุภัณฑ์โดยการใช้เปลือกไข่ ซึ่งเป็นวัสดุที่หาได้ง่าย และมักเป็นของเหลือจากครัวเรือน จากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมี พบแคลเซียมคาร์บอเนตเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นสารที่ช่วยเพิ่มความแข็งแรงของบรรจุภัณฑ์