เฝือกสำหรับนิ้วเท้า(ชี้ กลาง นาง ก้อย)

ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

ดวงรัตน์ กิติยากร ณ อยุธยา, วรัตถา จักรพันธุ์ ณ อยุธยา

อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์

นันทิชา รัตนะ

โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์

โรงเรียนจิตรลดา

ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์

พ.ศ. 2564

บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์

เฝือกเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการรักษากระดูกแตกหักหรือเคลื่อน แต่ในปัจจุบันยังไม่มีเฝือกเฉพาะสำหรับนิ้วเท้า(ชี้กลางนางก้อย) มีเพียงการใช้วิธีการ Buddy Splint ซึ่งมีข้อจำกัด คือ เมื่อยกเท้าลอยขึ้นจากพื้นโครงสร้างบริเวณ Meta tarsal - Phalanges จะงอ และ เมื่อวางให้เป็นระนาบเดียวกับพื้นจะทำให้มีโอกาสในการเกิดการขยับเคลื่อนที่ของนิ้วในขณะเดินได้ และเมื่อบาดแผลรุนแรงขึ้น หรือ รู้สึกเจ็บเมื่อเดิน ก็จะมีการใช้รองเท้าพื้นแข็งรักษาร่วมกับแบบ Buddy splint เพื่อให้มีความมั่นคงมากยิ่งขึ้น โครงงานนี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อประดิษฐ์เฝือกนิ้วเท้า(ชี้กลางนางก้อย) โดยใช้วัสดุเหลือใช้ คือ เปเปอร์มาเช่ ที่มีความมั่นคง ใช้งานง่าย และ ระบายอากาศได้ดี วิธีการคือ นำกระดาษมาขยำ หรือ ฉีกในน้ำ ผสมกาว นำไปแปะบริเวณที่บาดเจ็บ รอจนแห้ง ติดยางที่เป็นตัวรัดให้แน่น และ เจาะรูระบายอากาศ คุณสมบัติที่ใกล้เคียงกับเฝือก คือ ความแข็งแรง หรือ ความนิ่งของบาดแผล การระบายอากาศ และ ความทนทาน โดยมีการทดสอบ คือ ให้กลุ่มตัวอย่าง 10 คนใส่เฝือกที่ผลิต และ Buddy Splint บริเวณนิ้วชี้ และ นิ้วกลางอย่างละข้าง เดินไปมาประมาณ 30 นาที เพื่อตรวจสอบตำแหน่งของเฝือกก่อนและหลังเดิน รวมถึงใช้เครื่องวัดความชื้นวัดภายในเฝือกเพื่อวัดการระบายอากาศทุกๆ 10 นาที และ นำเฝือกที่ผลิตไปแช่น้ำและจับเวลาจนกว่าเฝือกจะเสียสภาพ เพื่อดูความทนทานต่อน้ำ จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐานและ T-test สำหรับนัยสำคัญทางสถิติของ T-test ใช้พิจารณาความแตกต่างของการรักษาแบบ Buddy splint และเฝือกประดิษฐ์ ถ้ามีค่า Sig.< .01 แสดงว่ามีนัยสำคัญทางสถิติ .01 ถ้ามีค่า Sig.< .05 แสดงว่ามีนัยสำคัญทางสถิติ .05 ถ้ามีค่า Sig.> .05 แสดงว่าไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ