การออกแบบปีกเครื่องบินเพื่อพัฒนาระยะเวลาในการบินของอากาศยานไร้คนขับ
- ชื่อนักเรียนผู้จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
ขวัญหทัยรัตน์ มิ่งมาลี, วริศรา สุขสมกิจ
- อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานวิทยาศาสตร์
ธิติฏฐ์วัฒน์ เอมสถิตย์, เฉลิมพล ศรีโยธิน
- โรงเรียนที่กำกับดูแลโครงงานวิทยาศาสตร์
- ปีที่จัดทำโครงงานวิทยาศาสตร์
บทคัดย่อโครงงานวิทยาศาสตร์
การออกแบบปีกเพื่อพัฒนาระยะเวลาในการบินของอากาศยานไร้คนขับจะสามารถทำได้โดยการลดแรงต้านที่มากระทำกับปีกเครื่องบินจากการศึกษาทำให้เราพบตัวแปรที่เกี่ยวข้องในการลดแรงต้านอากาศได้นั่นคือ Aspect ratio(AR) ที่มีค่าระหว่าง 4-12 และ Taper ratio 1-0.4 เมื่อเราจับคู่การทดลอง AR และ Taper จะได้ทั้งหมด 16 การทดลอง เพื่อเลือกปีกที่ดีที่สุดมาเปรียบเทียบกัน จากการทดสอบด้วยโปรแกรม Solidworks ทำให้เราทราบว่าปีกที่แข็งแรงพอและมี L/D สูงที่สุดคือ ปีก ที่มี AR = 6 taper = 0.8 เหตุผลที่เราเลือกปีกนี้เพราะว่า ปีกยังมีความแข็งแรงพอกับแรงที่เรากำหนด ส่วนปีกอื่นๆมีความยาวมาก L/D น้อย อีกทั้งเมื่อทดสอบ factor of safety แล้วพบว่ามีค่าต่ำกว่า 1 แสดงให้เห็นว่าไม่มีความแข็งแรงพอที่จะนำมาทำปีก ทั้งนี้เราจะติดตั้ง Winglets เมื่อมีข้อจำกัดในเรื่องของ Wing Span ที่กว้างเกินไป โดยการทดลองติดตั้ง winglets ซึ่งทำมุมตั้งแต่ 90 – 180 องศากับผิวปีกด้านบนของอากาศยานไร้คนขับเพื่อทดสอบหาค่า L/D ที่ต่ำที่สุดในอุโมงค์ลม