เล่มที่ 78
ส่วนที่ 8
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 8 อ้างอิง: Book 78, Section 8 ประเภท: section
เนื้อหา
ก็ภิกษุ พิจารณาเห็น จิตในจิตภายใน เนืองๆ อยู่ เป็น อย่างไร ? ภิกษุในศาสนานี้ เมื่อ จิตมีราคะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเรามีราคะ หรือ เมื่อ จิตปราศจากราคะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราปราศจากราคะ. เมื่อ จิตมีโทสะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเรามีโทสะ หรือเมื่อ จิตปราศ จากโทสะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราปราศจากโทสะ. เมื่อจิตมี โมหะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเรามีโมหะ หรือเมื่อ จิตปราศจาก โมหะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราปราศจากโมหะ. เมื่อ จิตหดหู่ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราหดหู่ หรือเมื่อ จิตฟุ้งซ่าน ก็รู้ ชัดว่า จิตของเราฟุ้งซ่าน. เมื่อจิตเป็น มหัคคตะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราเป็นมหัคคตะ หรือเมื่อ จิตไม่เป็นมหัคคตะ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราไม่เป็นมหัคคตะ. เมื่อจิตเป็น สอุตตระ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราเป็นสอุตตระ หรือเมื่อ จิตเป็นอนุตตระ ก็รู้ชัดว่า จิตของเราเป็นอนุตตระ. เมื่อ จิตตั้งมั่น ก็รู้ชัดว่า จิตของเราตั้งมั่น หรือเมื่อ จิตไม่ตั้งมั่น ก็รู้ชัดว่า จิตของเราไม่ตั้งมั่น. เมื่อ จิตหลุดพ้น ก็รู้ชัดว่า จิตของเราหลุดพ้น หรือเมื่อ จิตยังไม่ หลุดพ้น ก็รู้ชัดว่า จิตของเรายังไม่หลุดพ้น. ภิกษุนั้น ย่อมเสพ เจริญ ทำให้มาก กำหนดด้วยดี ซึ่งนิมิตนั้น ภิกษุนั้น ครั้นเสพ เจริญ ทำให้มาก กำหนดด้วยดี ซึ่งนิมิตนั้นแล้ว ย่อม น้อมจิตเข้าไปในจิตภายนอก.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ