เล่มที่ 77
ส่วนที่ 388
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 388 อ้างอิง: Book 77, Section 388 ประเภท: section
เนื้อหา
ในวิสุทธิมรรคบาลีตอนญาณทัสสนวิสุทธิ หน้า ๓๔๖ แสดงว่า ทุกฺขสฺส บีฬนฏฺโ ทุกข์มีความบีบคั้นเป็นอรรถ สงฺขตฏฺโ มีความปรุงแต่งเป็นอรรถ สนฺตาปฏฺโ มีความให้เร่าร้อนเป็นอรรถ วิปริณามฏฺโ มีความแปรปรวนเป็นอรรถ สมุทยสฺส อายูหนฏฺโ สมุทัยมีอันประมวลมาเป็นอรรถ นิทานฏฺโ มีเหตุเป็นแดนเกิดเป็นอรรถ สํโยคฏฺโ มีอันประกอบไว้เป็นอรรถ ปสิโพธฏฺโ มีความกังวลใจเป็นอรรถ นิโรธสฺส นิสฺสรณฏฺโ นิโรธมีอันสลัดออกเป็นอรรถ วิเวกฏฺโ มีความสงัดจากทุกข์เป็นอรรถ อสงฺขตฎฺโ มีสภาวะไม่ปรุงแต่งเป็นอรรถ อมตฏิโ มีอมตะเป็นอรรถ มคฺคสฺส นิยฺยานฏิโ มรรคมีการนำออกเป็นอรรถ เหตวฏฺโ มีอันเป็นเหตุเป็นอรรถ ทสฺสนฏฺโ มีการเห็นนิพพานเป็นอรรถ อธิปเตยฺยฏฺโ มีความเป็นอธิบดีในการสำเร็จกิจเป็นอรรถ. ที่ชื่อว่า อวิชชา เพราะอรรถว่า ย่อมยังสัตว์ให้แล่นไปในสงสาร อันไม่มีที่สุด คือ ในกำเนิด คติ ภพ วิญญาณฐิติ และสัตตาวาส. ที่ชื่อว่า อวิชชา เพราะอรรถว่า ย่อมแล่นไปในหญิงชายเป็นต้น อัน ไม่มีอยู่โดยปรมัตถ์ ย่อมไม่แล่นไปในธรรมมีขันธ์เป็นต้น แม้อันเป็นของ มีอยู่. อีกอย่างหนึ่ง ที่ชื่อว่า อวิชชา แม้เพราะปกปิดธรรมซึ่งอาศัย กันและกันเกิดขึ้นแห่งปฏิจจสมุปบาทด้วยอำนาจวัตถุและอารมณ์มีจักขุวิญญาณ เป็นต้น ยํ ปฏิจฺจ ผลเมติ โส ปจฺจโย ผลอาศัยธรรมใดเกิดขึ้นเป็น ไป เพราะเหตุนั้น ธรรมนั้น จึงชื่อว่า ปัจจัย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ