เล่มที่ 74
ส่วนที่ 327
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 327 อ้างอิง: Book 74, Section 327 ประเภท: section
เนื้อหา
ข้าแต่ท่านผู้เป็นจอมชน ท่านจงบรรเทา ความสุขด้วยความทุกข์ หรือจงอดกลั้นความ ทุกข์ด้วยความสุข. สัตบุรุษทั้งหลายย่อมวาง เฉย ในสุขและทุกข์ทั้งสองอย่าง เพราะ เกิดขึ้นแล้ว. ก็เพราะในจริยานี้ เมตตาบารมีเป็นการมียอดเยี่ยมอย่างยิ่ง. ฉะนั้น เพื่อแสดงความนั้น ท่านจึงยกเมตตาบารมีนั้นเท่านั้นขึ้นสู่บาลี. อนึ่ง ในจริยานี้พึงเจาะจงกล่าวถึงคุณวิเศษ มีความเป็นผู้อนุเคราะห์ เสมอกันเป็นต้นในสรรพสัตว์ของพระมหาสัตว์ ดุจบุตรเกิดในอก ฉะนั้น ด้วยประการฉะนี้. ว่าด้วยจริยาวัตรของมหาโลมหังสบัณฑิต เรานอนอยู่ในป่าช้า เอาซากศพอันมีแต่ กระดูกทำเป็นหมอนหนุน เด็กชาวบ้านพวก หนึ่ง พากันเข้าไปทำความหยาบช้าร้ายกาจนา- นัปการ อีกพวกหนึ่งร่าเริง อีกพวกหนึ่งสลดใจ พากันนำเอาของหอม ดอกไม้ อาหาร และ เครื่องบรรณาการต่าง ๆ เป็นอันมากมาให้เรา พวกใดนำทุกข์มาให้เรา และพวกใดให้สุขแก่ เรา เราเป็นผู้มีจิตเสมอแก่เขาทั้งหมด ไม่มี ความเอ็นดู ไม่มีความโกรธ เราเป็นผู้วางเฉย ในสุขและทุกข์ ในยศแลความเสื่อมยศ เป็น ผู้มีใจเสมอในสิ่งทั้งปวง นี้เป็นอุเบกขาบารมี ของเรา ฉะนี้แล. พึงทราบวินิจฉัยในอรรถกถามหาโลมหังสจริยาที่ ๑๕ ดังต่อไปนี้. บทว่า สุสาเน เสยฺยํ กปฺเปมิ เรานอนอยู่ในป่าช้านี้ มีเรื่องราวเป็น ลำดับดังต่อไปนี้.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ