เล่มที่ 74
ส่วนที่ 312
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 312 อ้างอิง: Book 74, Section 312 ประเภท: section
เนื้อหา
พระยาโปริสาทในครั้งนั้น ได้เป็นพระองคุลิมาลเถระในครั้งนี้. กาฬหัตถีอำมาตย์ คือ พระสารีบุตรเถระ. นันทพราหมณ์ คือ พระอานนท- เถระ. รุกขเทวดา คือ พระมหากัสสปเถระ. พระราชาทั้งหลาย คือ พุทธบริษัท. พระมารดาพระบิดา คือ ตระกูลมหาราช. พระเจ้าสุตโสม- มหาราช คือ พระโลกนาถ. พึงเจาะจงกล่าว แม้บารมีที่เหลือของพระมหาสัตว์นั้น โดยนัยดัง ได้กล่าวแล้วในหนหลังนั้นแล. อนึ่ง พึงประกาศคุณานุภาพของพระมหา - สัตว์ ดุจในอรรถกถาอลีนสัตตุจริยา ด้วยประการฉะนี้. จบ อรรถกถาสุตโสมจริยาที่ ๑๒ จบ สัจบารมี ว่าด้วยจริยาวัตรของสุวรรณสามดาบส ในกาลเมื่อเราเป็นดาบส อันท้าวสักกะ เชื้อเชิญมาอยู่ในป่า เรากับราชสีห์และเสือ- โคร่งในป่าใหญ่ ต่างน้อมเมตตาเข้าหากัน เราเข้าใกล้ราชสีห์และเสือโคร่งในป่าใหญ่ได้ ด้วยเมตตา เราแวดล้อมด้วยราชสีห์ เสือโคร่ง เสือเหลือง หมี กระบือ กวางดาวและหมู อยู่ในป่าใหญ่ สัตว์อะไร ๆ มิได้สะดุ้งกลัว เรา แม้เราก็มิได้กลัวสัตว์อะไร ๆ เพราะเรา อันกำลังเมตตาค้ำจุน จึงยินดีอยู่ในป่า ในกาล นั้น ฉะนี้แล. พึงทราบวินิจฉัยในอรรถกถาสุวรรณสามจริยาที่ ๑๓ ดังต่อไปนี้. บทว่า สาโม ยทา วเน อาสึ คือในครั้งเมื่อเราเป็นดาบสกุมาร ชื่อสามะ อยู่ในป่าใหญ่ใกล้ฝั่งแม่น้ำ ชื่อว่า มิคสัมมตา ณ หิมวันตประเทศ. บทว่า สกฺเกน อภินิมฺมิโต ความว่า อันท้าวสักกะเชื้อเชิญให้มาเกิด เพราะ สมบัติสืบทอดมาเกิดแก่ท้าวสักกะจอมเทพ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ