เล่มที่ 73
ส่วนที่ 250
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 250 อ้างอิง: Book 73, Section 250 ประเภท: section
เนื้อหา
สมัยนั้น เราเป็นชฎิลมีตบะสูง จงฝั่งอภิญญา ๕ จาริกไปในอากาศ. ธรรมาภิสมัยการตรัสรู้ธรรม ได้มีแก่เทวดาและ มนุษย์หนึ่งหมื่น สองหมื่น ไม่นับการตรัสรู้โดยจำนวน หนึ่งคน สองคน. ศาสนาของพระผู้มีพระภาคเจ้าทีปังกร อันบริ- สุทธิ์ดีแล้ว แผ่ไปกว้างขวาง คนเป็นอันมากรูสำเร็จ แล้ว เจริญแล้วในครั้งนั้น. ภิกษุสี่แสนรูป มีอภิญญา ๖ มีฤทธิ์มากแวดล้อม พระทศพลทีปังกร ผู้รู้แจ้งโลก ทุกเมื่อ. สมัยนั้น ภิกษุเหล่าใดเหล่าหนึ่งเป็นเสขะยังไม่ บรรลุพระอรหัต ละภพมนุษย์ไป ภิกษุเหล่านั้น ย่อม ถูกครหา. ปาพจน์คือพระศาสนา อันพระอรหันต์ผู้คงที่ ผู้ เป็นขีณาสพ ไร้มลทิน ทำให้บานเต็มที่แล้ว ย่อม งดงามทุกเมื่อ. พระทีปังกรศาสดา ทรงมีพระนครชื่อว่ารัมมวดี พระชนกเป็นกษัตริย์พระนามว่า พระเจ้าสุเทวะ พระ- ชนนีพระนามว่า พระนางสุเมธา. พระชินเจ้า ทรงครอบครองอคารสถานอยู่หมื่น ปี ทรงมีปราสาท ๓ หลัง คือ หังสา โกญจา และมยุรา ทรงมีพระสนมนารี สามแสน ล้วนประดับกาย สวยงามพระมเหสีนั้นพระนามว่าปทุมา พระราชโอรส พระนามว่า อุสภขันธกุมาร. พระองค์ทอดพระเนตรเห็นนิมิต ๔ ประการแล้ว เสด็จออกทรงผนวชด้วยพระยานคือ พระยาช้างต้น ทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ ๑๐ เดือนเต็ม จึงทรงเป็นพระชิน- เจ้า.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ