เล่มที่ 73
ส่วนที่ 171
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 171 อ้างอิง: Book 73, Section 171 ประเภท: section
เนื้อหา
เทวดาทั้งหลายอยู่ในภพทิพย์ของตน มีจิตเลื่อม ใส ก็พากันฟ้อนรำ ขับร้อง ประโคม โห่ร้อง สรวลเส กันอึงมี. เขาว่า ในขณะนั้น ประตูเล็กบานประตูใหญ่ก็ เปิดได้เอง เขาว่า ความอดอยากหิวระหาย มิได้บีบคั้น มหาชน ไม่ว่าโลกไรๆ. ส่วนหมู่สัตว์ที่เป็นเวรกันเป็นนิตย์ ก็ได้เมตตาจิต เป็นอย่างยิ่ง ฝูงกาก็เที่ยวไปกับฝูงนกเค้าแมว ฝูง หมาป่าก็ยิ้มแย้มกับฝูงหมู. งูมีพิษ ทั้งงูไม่มีพิษ ก็เล่นหัวกับพังพอนทั้งหลาย ฝูงหนูบ้าน มีใจคุ้นกันสนิทก็จับกลุ่มกันใกล้กับหัวของ แมว. ความระหายน้ำ ในโลกของปีศาจ ที่ไม่ได้น้ำมา เป็นพุทธันดร ก็หายไป คนค่อมก็มีกายงามสมส่วน คนใบ้ก็พูดได้ไพเราะ. ส่วนหมู่สัตว์ ที่มีจิตเลื่อมใส ก็กล่าวปิยวาจาแก่ กันและกัน ฝูงม้าที่มีใจร่าเริงก็ลำพองร้อง แม้ฝูงช้าง ใหญ่เมามันก็ส่งเสียงโกญจนาท. รอบๆ หมื่นโลกธาตุ ก็เกลื่อนกลาดด้วยจุรณ- จันทน์หอมกรุ่น อบอวลหวลหอมด้วยกลิ่นดอกไม้ หญ้าฝรั่นและธูป มีมาลัยเป็นธงใหญ่งามต่างๆ. ก็ในบุพนิมิต ๓๒ นั้น ๑. ความไหวแห่งหมื่นโลกธาตุ เป็น บุพนิมิต แห่งการได้พระสัพ- พัญญุตญาณ ของพระองค์ ๒. การประชุมเทวดาทั้งหลายในจักรวาลเดียว เป็น บุพนิมิต แห่ง การประชุมพร้อมเพรียงกันรับธรรม ในกาลที่พระองค์ทรงแสดงพระธรรมจักร ๓. การรับของเทวดาทั้งหลายก่อน เป็น บุพนิมิต แห่งการได้ รูปาวจรฌาน ๔ ๔. การรับของมนุษย์ทั้งหลายภายหลัง เป็น บุพนิมิต แห่งการได้ อรูปวจรฌาน ๔ ๕. การประโคมของกลองหุ้มหนังและกลองทั้งหลายได้เอง เป็น บุพ- นิมิต แห่งการยังมหาชนให้ได้ยินเสียงกลองธรรมขนาดใหญ่ ๖. การบรรเลงเสียงเพลงได้เองของพิณและอาภรณ์เครื่องประดับเป็น บุพนิมิต แห่งการได้อนุบุพวิหารสมาบัติ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ