เล่มที่ 72
ส่วนที่ 244
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 244 อ้างอิง: Book 72, Section 244 ประเภท: section
เนื้อหา
ครั้งนั้น ท้าวมหิบดีจึงโปรดสั่งดิฉันผู้มุ่ง จะชมพระมหาวิหารเวฬุวัน พร้อมด้วยบริวารเป็น อันมาก ด้วยพระดำรัสว่า พระนางผู้มีสมบัติมาก เชิญเสด็จไปชม พระมหาวิหารเวฬุวัน อันเป็น ที่เย็นตา เปล่งปลั่งด้วยพระรัศมีแห่งพระสุคตเจ้า งามด้วยสิริทุกสมัย ดิฉันทูลว่า เมื่อใด พระพุทธมุนีเสด็จ เข้ามาทรงบาตรในพระนครราชคฤห์อันอุดม เมื่อ นั้น หม่อมฉันจะเข้าไปชมพระมหาวิหารเวฬุวัน เวลานั้น พระมหาวิหารเวฬุวันมีสวน ดอกไม้กำลังแย้มบาน หึ่ง ๆ ไปด้วยเสียงบิน ของภมรต่างชนิด และมีเสียงนกดุเหว่าร่ำร้องดัง เพลงขับ ทั้งมีเหล่านกยูงฟ้อนรำ มีเสียงเบาไม่พลุกพล่านประดับไปด้วยที่ จงกรมต่าง ๆ สะพรั่งไปด้วยกุฎีและมณฑปที่ พระโยคีชอบปรารภบำเพ็ญเพียร เมื่อดิฉันเที่ยวไปได้รู้สึกว่านัยน์ตาของ เรามีผล ครั้งนั้น ดิฉันได้เห็นภิกษุรูปหนึ่งประกอบ กิจอยู่ แล้วคิดไปว่า ภิกษุนี้ตั้งอยู่ในปฐมวัย มี รูปน่าปรารถนา ปฏิบัติอยู่ในป่าที่น่ารื่นรมย์เช่น นี้ เหมือนคนอยู่ในที่มืด ภิกษุนี้ศีรษะโล้น คลุม สังฆาฏิ นั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ละความยินดีที่เกิดแต่ อารมณ์เจริญฌานอยู่ ธรรมดาคฤหัสถ์ควรจะบริ- โภคกามตามความสุข แก่แล้วจึงควรจะประพฤติ ธรรมอันเจริญงามนี้ในภายหลัง ดิฉันสำคัญว่า พระคันธกุฏีที่ประทับแห่ง พระพิชิตมารว่างเปล่าจึงเข้าไป ได้เห็นพระพิชิต- มารดังดวงอาทิตย์แรกอุทัย ประทับสำราญ พระองค์เดียว มีหญิงสาวสวยถวายการพัดอยู่ ครั้นแล้วดิฉันดำริผิดว่าพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้องอาจกว่า นรชนพระองค์นี้มิได้เศร้าหมอง หญิงสาวคนนั้น มีรัศมีเปล่งปลั่งดัง ทองคำ มีดวงตางามเช่นดอกบัว ริมฝีปากแดง ดังผลมะพลับสุก ชำเลืองแต่น้อยเป็นที่ยินดีแห่ง ใจและนัยน์ตา มีลำแขนเหมือนทองคำ วงหน้าสวย ถัน ทั้งคู่เต่งตั้งดังดอกบัวตูม มีเอวกลมกล่อม ตะโพก ผึ่งผาย ลำขาน่ายินดี มีเครื่องตกแต่งงาม เครื่องประดับสีแดงแวววาว นุ่งผ้าเนื้อ เกลี้ยงสีเขียว มีรูปสมบัติชมไม่เบื่อ ประดับด้วย สรรพาภรณ์.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ