เล่มที่ 72
ส่วนที่ 227
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 227 อ้างอิง: Book 72, Section 227 ประเภท: section
เนื้อหา
ข้าแต่พระวีรเจ้าทรงไว้ซึ่งการอดโทษ ภิกษุทั้งหลายอันหม่อมฉันสั่งสอนแล้ว ตามที่ พระองค์ทรงอนุญาต ถ้าในข้อนั้นจะมีการ แนะนำได้ยาก ขอได้โปรดทรงอดโทษข้อนั้นเถิด พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า ดูก่อน นางโคตมีผู้ประดับไปด้วยคุณ โทษที่ท่านจะให้ อดโทษพึงมีอะไร เมื่อท่านบอกว่าจะลานิพพาน ตถาคตจักไปว่ากระไรให้มากไปเล่า. เมื่อภิกษุสงฆ์ของตถาคตบริสุทธิ์ไม่บก- พร่อง ท่านจะออกไปเสียจากโลกนี้ได้ก็ควร เพราะเนื้อหมดแสงดาวในเวลารุ่งแล้ว รอบใน พระจันทร์ย่อมจะมองไม่เห็น ฉะนั้น พระภิกษุณีทั้งหลาย นอกจากพระมหา- ปชาบดีโคตมีเถรีพากันทำประทักษิณพระพิชิตมาร ผู้เลิศ เหมือนหมู่ดาวที่ติดตามพระจันทร์ ทำ ประทักษิณภูเขาสิเนรุ ฉะนั้น หมอบลงแทบ พระบาทแล้ว ยืนจ้องดูพระพักตร์ของพระพุทธ- เจ้า กราบทูลว่า จักษุของหม่อมฉันทั้งหลาย ไม่เคยอิ่ม ด้วยการเห็นพระองค์ โสตของหม่อมฉันทั้งหลาย ไม่เคยอิ่มด้วยพระภาษิตของพระองค์ จิตของ หม่อมฉันทั้งหลายดวงเดียวแท้ ๆ ก็ไม่อิ่มด้วยรส แห่งธรรมของพระองค์. ผู้บันลืออยู่ในบริษัท กำจัดเสียซึ่งทิฏฐิ และมานะชนเหล่าใดเห็นพระพักตร์ของพระองค์ ชนเหล่าใดประณตน้อมพระยุคลบาทของพระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้ถึงที่สุดสงความ ชน เหล่าใดประณตน้อมพระยุคลบาทของพระองค์ ซึ่งมีพระองคุลียาว มีพระนขาแดงงดงาม มีส้น พระบาทยาว ถึงชนเหล่านั้น ก็ชื่อว่าเป็นผู้มีโชคดี ข้าแต่พระนโรดม ชนเหล่าใดได้สดับ พระดำรัสของพระองค์อันไพเราะน่าปลื้มใจ เผา เสียซึ่งโทษ เป็นประโยคเกื้อกูล ชนเหล่านี้ ก็ชื่อว่าเป็นผู้มีโชคดี ข้าแต่พระมหาวีรเจ้า หม่อมฉันทั้งหลาย อิ่มไปด้วยการบูชาพระบาทของพระองค์ ข้ามพ้น ทางกันดารคือสงสารได้ ด้วยพระสุนทรกถาของ พระองค์ผู้ทรงสิริ ฉะนั้นหม่อมฉันทั้งหลายจึง ชื่อว่าเป็นผู้มีโชคดี.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ