เล่มที่ 72
ส่วนที่ 221
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 221 อ้างอิง: Book 72, Section 221 ประเภท: section
เนื้อหา
ปัญฐจทีปทยิกาเถรีอปทานที่ ๕ (๑๕) [๑๕๕] ครั้งนั้น ดิฉันเป็นหญิงนักท่อง- เที่ยวอยู่ในพระนครหังสวดี ดิฉันต้องการกุศล จึงท่องเที่ยวไปตามวัดและอาราม ดิฉันได้พบไม้- โพธิ์อันอุดมในวันกาฬปักษ์ ดิฉันยังจิตให้เลื่อม- ใสในไม้โพธิ์นั้น แล้วนั่งลงที่โคนโพธิ์ ดิฉันตั้งจิตอันประกอบด้วยความเคารพ ไว้ ประนมอัญชลีเหนือเศียรเกล้า สำแดงถึง ความโสมนัส แล้วคิดอย่างนี้ในทันใดนั้นว่า ถ้าพระพุทธเจ้าเป็นผู้มีพระคุณนับไม่ได้ ไม่มีบุคคลอื่นเปรียบเสมอจริงไซร้ ขอให้แสดง ปาฏิหาริย์แก่เราเถิด ขอให้ไม้โพธิ์นี้จงเปล่งรัศมี ในทันไดนั้นเอง ไม้โพธิ์ก็ได้โพลงไป ทั่วพร้อมกับที่ดิฉันนึก รัศมีนั้นสำเร็จด้วย สีทองล้วน ไพโรจน์ไปทั่วทิศ ดิฉันนั่งอยู่ที่โคนโพธิ์นั้น ๗ คืน ๗ วัน เมื่อถึงวันเป็นคำรบ ๗ ดิฉันได้ทำการบูชาด้วย ประทีป ประทีป ๕ ดวงลุกโพรงรอบอาสนะ ครั้งนั้นประทีปของดิฉันลุกโพลงอยู่ จนถึงเวลา พระอาทิตย์อุทัย เพราะกรรมที่ทำไว้ดีนั้น และเพราะการ ตั้งเจตน์จำนงไว้ ดิฉันละร่างมนุษย์แล้วได้ไป สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ วิมานที่บุญกรรมสร้างสรรให้ดิฉันอย่าง สวยงาม ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น เรียกว่า ปัญจทีปวิมาน สูง ๖๐ โยชน์ กว้าง ๓๐ โยชน์ มีประทีปนับไม่ถ้วนส่องแสงสว่างล้อม ดิฉัน ทั่วเทพพิภพโชติช่วงด้วยแสงประทีป ดิฉันนั่งหันหน้าไปทิศบูรพาแล้ว ถ้า ประสงค์จะดู ย่อมเห็นทุกสิ่งได้ด้วยจักษุทั้ง เบื้องบน เบื้องล่างและเบื้องขวาง ดิฉันปรารถนาจะเห็นกรรมดีกรรมชั่วที่ คนทำในที่มีประมาณเท่าใด ที่มีประมาณเท่านั้น ย่อมไม่มีต้นไม้หรือภูเขามากั้นกาง ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักก- เทวราช ๘๐ พระองค์ ได้เป็นพระอัครมเหสีของ พระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐๐ พระองค์ ดิฉันเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ เทวดาหรือ มนุษย์ ในกำเนิดนั้น ๆ ประทีปจำนวนแสนส่อง แสงสว่างล้อมดิฉัน ดิฉันจุติจากเทวโลกแล้ว เกิดในครรภ์ มารดา เมื่อดิฉันอยู่ในครรภ์มารดา นัยน์ตาของ ดิฉันไม่หลับ ประทีปจำนวนแสนดวงส่องสว่าง ในเรือนประสูติของดิฉัน ผู้เพียบพร้อมด้วยบุญ- กรรม นี้เป็นผลแห่งประทีป ๕ ดวง เมื่อถึงภพสุดท้าย ดิฉันกลับได้ฉันทะที่ มีในใจเห็นนิพพานอันเป็นสภาวะเยือกเย็น ไม่มี ชราและมรณะ.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ