เล่มที่ 72
ส่วนที่ 215
หมวด: พระไตรปิฎก ฝ่าย: ลำดับ: 215 อ้างอิง: Book 72, Section 215 ประเภท: section
เนื้อหา
บางครั้ง เมื่อดิฉันถูกหมู่ญาตินำเอาไป ครั้งนั้น เศวตฉัตรคันใหญ่ย่อมกั้นแดดไว้ทั่ว บริษัทของดิฉัน ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าว สักรินทเทวราช ๗๐ พระองค์ ดิฉันเป็นอิสระทุก ภพ เที่ยวไปในภพน้อยใหญ่ ได้เป็นพระอัคร- มเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๖๓ พระองค์ ชน ทั้งหลายประพฤติตามดิฉันทุกคน ดิฉันมีถ้อยคำ น่าเชื่อถือ. ผิวพรรณของดิฉันเหมือนดอกอุบล และ กลิ่นก็ฟุ้งไปเหมือนกลิ่นอุบลหอม ดิฉันไม่รู้จัก ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเป็นผู้ฉลาดในอิทธิบาท ยินดีในการ เจริญโพชฌงค์ ถึงความบริบูรณ์ในอภิญญา นี้ เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเป็นผู้ฉลาดในสติปัฏฐาน มีสมาธิ ฌานเป็นโคจร ขวนขวายในสัมมัปปธาน นี้เป็น ผลแห่งพุทธบูชา. ความเพียรของดิฉันนำเอาธุระน้อยใหญ่ ไป นำเอาธรรมที่เป็นแดนเกษมจากโยคะมาให้ ดิฉันมีอาสวะสิ้นไปหมดแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มี อีก ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ ดิฉันได้เอาดอก ไม้บูชาใด ด้วยการบูชานั้น ดิฉันจึงไม่รู้จักทุคติ เลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน ของพระพุทธเจ้า ดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระสัตตอุปลมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้แล. [๑๔๙] ครั้งนั้น ดิฉันเป็นหญิงท่อง- เที่ยวอยู่ในพระนครหังสวดี ดิฉันต้องการกุศล จึงเที่ยวไปสู่อารามหนึ่งจากอารามหนึ่ง ได้พบไม้ โพธิ์อันอุดมในวันกาฬปักษ์ ยังจิตให้เลื่อมใสใน ไม้โพธิ์นั้นแล้ว นั่งลงที่โคนไม้โพธิ์ ดิฉันตั้งจิตเคารพประนมอัญชลีเหนือ เศียรเกล้า สำแดงความโสมนัสแล้วคิดอย่างนี้ใน ขณะนั้นว่า ถ้าพระพุทธเจ้ามีพระคุณนับไม่ได้ ไม่มี บุคคลเปรียบเสมอไซร้ ก็ขอให้ทรงแสดงปาฎิ- หาริย์แก่เราเถิด ขอไม้โพธิ์จงเปล่งรัศมี ทันใด นั้นเอง ไม้โพธิ์ก็ได้โพลงไปทั่วพร้อมกับที่ดิฉัน นึก รัศมีสำเร็จด้วยสีทองล้วนไพโรจน์ไปทั่วทิศ ดิฉันนั่งลงอยู่ที่โคนโพธิ์นั้น ๗ คืน ๗ วัน เมื่อถึงวันเป็นวันคำรบ ๗ ดิฉันได้ทำการบูชาด้วย ประทีป ประทีป ๕ ดวงลุกโพลงย่อมล้อมรอบอาสนะ ครั้งนั้น ประทีปของดิฉันลุกโพลงอยู่ จนถึงเวลา พระอาทิตย์อุทัย.
หมายเหตุ: เนื้อหาจัดระเบียบตามโครงสร้างแบบดั้งเดิม รักษาการอ้างอิงและลำดับตามต้นฉบับ